Sessizliğin Çocuğu

Ben, sessizliğin çocuğuyum.

Kalabalıkların ortasında değil,

kendi içimin kıyısında büyüdüm.

Sesler üzerime çullandığında,

ben en çok susarak konuştum.

Cümleler bana fazla geldi bazen,

kelimeler niyetleri boğduğunda

bir adım geriye çekildim.

Çünkü sessizlik,

beni anlamayanların çığlıklarından

daha dürüsttü.

Ben sorularla yoğruldum,

cevapların ezber olduğu her yerde

bir bilinmezi sevdim.

Sorguladım;

neden kutsallar zincire vurur,

neden bayraklar gözleri kör eder,

neden bir elçiyle değil de

kendi aklımla yürümem istenmez?

Benim mabedim içimdeydi.

Taştan yapılmamıştı,

kitapla sınırlanmamıştı.

Bir düşüncenin doğduğu her yer

benim tapınağımdı.

Ve ben, o tapınakta

kendime secde etmeyi öğrendim.

Beni susturmak isteyenler oldu,

ama bilmezlerdi:

Ben susarken büyüyordum.

Sessizlik benim annemdi,

yankılar ise kardeşim.

Her susuşumda

bir düşünce doğuruyordum sessizce.

Ben, sessizliğin çocuğuyum

ve kelimelerim,

gürültüyü susturmak içindi.