Bir Gök Türk Aşk Destanı

Alptekin ulu bir Aşina beyi

Gençti, çelikten yüreği

Kurt bakışlı, kaya bilekli

Dört yel ile dağ aşardı

At üstünde doğmuş gibi

Börü sesiyle büyümüştü

Toy gecesi gördü Ece kızı

Düşman obanın ay yüzlüsü

Bir bakışı aldı canını

Sustu, çözüldü dizginleri

Geceleri gizli izlerdi

Ay inerdi saçlarına

Yüreği “Ece” diye atardı

Kurt postunun altında

Ama oba duydu bu sevdayı

Demir sesli bir öfkeyle

Ant içtiler kanlarına

Dört yandan akın ettiler

Yiğit Alptekin kükredi:

“Ya seninle ya Uçmağa!”

Başka yurt bilmez bu can

Kalsın geride bu cihan

Ya bağrında can veririm

Ya gözünde dirilirim

Bizi ayıran her yolu

Uçurumda silerim

Gece yardı peşlerinden

Oklar düştü taş dibine

Alptekin sürdü kır atını

Daldı düşman süvarisine

Tek vuruşta devrildi nice

Nal sesinden titredi yer

Ece dedi: “Durma, sür atı!”

Yıldız indi dizlerine

Binlerce düşman ardlarında

Bir fırtına gibi büyüdü

Önlerinde derin uçurum

Arkalarında kin yürüdü

Ece tuttu ellerini

Dünya sustu bir anlığına

Alptekin eğildi ve dedi:

“Göğün ardı yurt olur bize…

Yiğit Alptekin kükredi:

“Ya seninle ya Uçmağa!”

Başka yurt bilmez bu can

Kalsın geride bu cihan

Ya bağrında can veririm

Ya gözünde dirilirim

Bizi ayıran her yolu

Uçurumda silerim

Başını koydu omzuna Ece

At kişnedi gecenin içinde

Bir an sustu bütün bozkır

Ay eğildi üzerlerine

Son kez baktı Alptekin

Düşmanına, dağa, ovaya

Sonra sürdü kır atını

Göğün açık yarığına

Atladılar uçurumdan

Dağlar kaldı altlarında

Kan değil, ışık yükseldi

Uçmağ açtı kapısını da

Şimdi her gece yıldızlarda

Bir çift atlı geçer derler

Biri Alptekin, biri Ece

Ayrılmayan yâr diye söylerler

Yiğit Alptekin kükredi:

“Ya seninle ya Uçmağa!”

Bu bozkır bize dar geldi

Göğü yurt bildi bu sevda

Ya bağrında can veririm

Ya gözünde dirilirim

Bizi ayıran şu dünyayı

Uçmağında unuturum…