Babamın Ellerine Geç Kaldım

Babamın elleri,

Ben çocukken

Bir evin çatısıydı.

Yağmur yağardı,

Ben ıslanmazdım.

Meğer bütün çocuklar,

Babalarının ölümsüz olduğuna inanarak büyürmüş.

Sonra bir gün,

Elini uzattı.

Tutmadım.

"Sonra..." dedim.

İnsan,

Hayatındaki en büyük hataları

Hep aynı kelimeyle erteliyor.

Sonra.

Bir gün fark ettim.

Babamın elleri küçülmemiş.

Ben,

Onları tutacak kadar geç kalmışım.

Şimdi ne zaman tokalaşsak,

Parmaklarının arasına

Yılların sessizliği sıkışıyor.

Eskiden beni kaldıran o bilek,

Şimdi çay bardağını

İki kere düşünerek kaldırıyor.

Ve ben,

Dünyadaki hiçbir zaferin

Bir babanın yaşlanmasını

Yenmediğini görüyorum.

En ağır yenilgiler,

Mezarlıkta başlamıyor.

Bir sandalyeden kalkarken

"Nefes nefese" kalan babalarda başlıyor.

Bir gün,

Ben de onun yürüdüğü hızda yürümeye başlayacağım.

İşte o gün anlayacağım;

İnsan,

Babasına benzediği için değil,

Onun kadar yorulduğu için yaşlanıyormuş.

Ve biliyor musun?

Bir ev,

Babası ölünce yetim kalmıyor.

Babası yaşlanınca

Yavaş yavaş yetim kalıyor insan.