Sadece Bir Ütopya İken Aşk

Bu bir katarsis idi safça sevebildiğimin ertesi inişli çıkışlı aşkların alfabesi.

Anlam bulandım anlamlandıran

Ansızın çıkagelendin sen sessizce hicveden

Önce öfkeni sonra cazibeni söndüren

Melankoli yüklü bir mevsimdin ölüm ertesi

Sabahladığımdan çok fazlaydın

Sabahın yüreğine konan endamlı bir yıldız misal

Geceyi çöpe atan

Defolu çöpler ve çöpleri süpürenler

Asla değildi çöpçüler

Bilakis onlar şehri yeniden inşa edendi

İmha edendi kiri ve kini

Laneti boca eden gecenin tinine yakışan matemi

Giyinendim ben

Sabah ya da gece fark etmez

Elem kuşlarından çalıp çırptığım misal

Ebabil yolcularına referans olduğum her masal

Belki de uyku öncesi ölümle el sıkışan

Pazarlığa oturan gece bekçisi

Bir renkten de öte idim

Alışılmışın dışında ne siyah ne beyaz

Renklerin sivri diline saplanmış göğün her katresi

Ve içime çektiğindin nefes ertesi

Asla da boca etmediğim sakladığım

Gözümden sakındığım adeta hayatımın güftesi

Perdelerin arkasına gizlenen değil asla

Bilakis ulu orta

Kimse hüznü yüreğime peşkeş çeken

Belki de bir salon kadınıydım

Göğsünde broşu ayağında sivri topuklu ruganı ve fermanı

Dilinden de

Yüreğinden de düşmeyen

Ve işte o makûs talihimi yazmakla iştigal

Gecenin ferinde unutulan bir yıldız

Bir ütopya

En şaşalı dönemim

Coşkum ve sönmez ateşim

Aşkların en güzelinin yerleşkesi

Nasıl ki

Saklı yüreğin en derininde

Ve işte kopan bir kor gibi

Gözleri kör

Yalnızlığı huy edinmiş bir seferi

Belki de hırçın bir serseri

Sadık olduğu kadar aşka

Irgalamazken neyi var neyi yoksa

Boca ettiği bir günün penceresine konan zarif bir kuşa

Veryansın eden

Kanatlarından çekiştiren

Aklı beş karış havada

Ne kindar

Ne isyankâr

Alabildiğine şatafatlı ve bonkör

Uleması ruhların

Uhrevi suskunlukların 

Buğrası

Yanıp sönen yıldızların efkârına yenik düşen

Bir köy ağası

Şiirse yanık bir düş gibi

Yarısı yenmiş elma gibi

Yaratana sığınan serkeş ruhumda ıslık çalan

Tüm ruhların furyası

Çıkmadan ortaya

Telaşla süpürdüğüm halının önü

İçi dışı bir bardak misali

Kırılsam bile bin parçaya

Dedim ya

Sadece bir ütopya iken aşk

Ve de mutluluk yok iken aşkın fıtratında

Yine de sevmeden yaşanır mı ulu orta

Sehven yenik düşsen bile

Yandığın kadar da aşkın ateşiyle