Kırmızı Göz

Bir gece,

Ay kızardı.

Halk eğildi.

Dualar fısıldandı,

çanlar çaldı,

ve birileri sessizlikte gülümsedi.

“Gök konuştu” dediler,

oysa gök sadece bakıyordu.

Asıl konuşan

tahtın üstünde oturandı.

Korkunun diliyle.

“Bakın!” dedi.

“Ay bile şahit!”

O an,

gökyüzü bir mahkeme,

halk sanık,

ve yöneten, göğü kiraya veren avukattı.

Ay tutulmadı,

insanlar tutuldu.

Nefesleri,

akılları,

ve itirazları.

Ve halk sustu,

çünkü susturulmadılar,

inandırıldılar.