Terli Sırtlar Ve Tel Telaşlar

Annemin fırtınalı telaşı dinmiş.

Bunu saçındaki aklardan değil,

sokaktan eve nefes nefese döndüğümde

terli sırtımda kuruyan rüzgârın sesinden,

arkamdan bağıran sabırsız, buyurgan sesinin

sessizliğe gömülmesinden anladım.

Bir zamanlar evin içinde kasırga gibi esen,

tek bir kaş hareketiyle herkesi hizaya getiren,

evi de bizi de demir disiplinle çekip çeviren kadın;

dün salondaki yüksek rafa uzanamadı,

bana baktı, ilk kez buyurmadı, rica etti.

Biz çocukken katı kurallarından,

"oraya gitme" diyen otoritesinden kaçardık;

anlamazdık çatık kaşların arkasındaki uykusuz geceleri.

Biz uyurken odamıza sızıp,

birkaç saat önce bizi azarlayan sert elleriyle

üstümüzü nasıl usulca örttüğünü göremezdik.

Hem kızan hem koruyan yabanıl bir merhametti;

dışarıda biri bize yan gözle baksa dünyayı yıkacak koca öfke,

evde dizimizi kanattığımızda bizi bir köşede azarlar,

şifalı tükürüğüyle yaramızı sarardı.

Şimdi mutfakta tencerenin kapağını düşürdüğümde,

eskisi gibi söylenmiyor gövdesi.

Eğilip parçaları alırken beli bükülüyor;

fırtınalı kadından geriye, kırılmaktan korkan incecik bir çınar kalıyor.

İnsan büyüdüğünü,

çocukken karşısında titrediği otoritenin

şimdi karşısında ne kadar kırılganlaştığını gördüğünde anlıyormuş.

Zaman, mutfaktaki duvara astığı el teli saatten değil,

bizi hizaya getiren keskin bakışların buğulanmasından geçmiş.

Şimdi ne zaman bir şeye sinirlenecek gibi olsa,

gözünün içine bakıyorum, "kızsana yine" der gibi.

Gülümsüyor sadece, eski gücünü teslim etmiş bir komutan mahcubiyetiyle.

Bir gün evi ev yapan buyurgan ses tamamen susacak,

sırtımıza tıkıştırdığı havlular, tülbentler çekmecede yetim kalacak.

Ve ben, beni benden daha iyi koruyan sert şefkati

bu koca dünyada bir daha hiçbir kimsede bulamayacağım.

İşte bu yüzden,

şimdi her fırsatta arkamdan söylenmelerini özlüyorum.

Çünkü biliyorum ki;

bir annenin bizi hizaya çeken öfkeli merhameti,

dünyanın tüm sahte şefkatlerinden daha gerçektir.