Sözün Yükselişi Nezaketin Çöküşü

İnsan, varoluşun başında

sessizdi.

Söz yoktu henüz,

bedenin dili vardı yalnızca,

ve sevginin dokunuşu

anlamlara yetiyordu.

Zaman aktı.

Bu dil yetmemeye başladı.

İçimizde büyüyen düşünceler,

taşan duygular

bir çıkış aradı.

Ve biz,

sözü var ettik.

Sevgimizi, öfkemizi,

hayranlığımızı, kırgınlığımızı

dillere döktük.

Dillerle birbirimize köprü olduk,

ama zamanla

köprüler duvara dönüştü.

Sözler unutulmaya başlayınca

yazıyı icat ettik.

Taşa kazındı kelimelerimiz,

kağıda aktı geçmişimiz.

Ve biz,

Bilgiyi var ettik.

Ama bir yerde

hata ettik.

Bilgiyi çoğaltırken

nezaketi azalttık.

Sözlerimizi bilen

kalbimizi unuttu.

Yazdıklarımız büyüdü,

ama kalplerimiz küçüldü.

Nefretin sesi

nezaketten daha gür çıktı.

Kibir,

bilgeliğin önüne geçti.

Ve insan,

kendi dilinde kayboldu bir gün.