Aryaya Devrik Cümleler

Sen hiçe sayarken geçen günleri, Arya,

Ben niye her takvim yaprağında seni arıyorum?

Göğsümde büyüyen bu sessiz uçurumu

Hangi rüzgâr bıraktı içime, bilmiyorum.

Neden her akşamüstü bir trenden inersin, Arya,

Hangi istasyon kaldırır bu kadar ağır özlemi?

Ben bir çay tazelerim kendi ıssızlığıma,

Sen sanki masanın karşı ucunda gibisin.

Gittiğin yerlerde hava hep soğuk mu, Arya,

Burada yağmur bitti ama ben hâlâ ıslanıyorum.

Bir kentin dumanı vuruyor pencereme,

Adını söylesem, ikiye bölünüyor gece.

Kırılan bir bardağın sesi midir keder, Arya,

Yoksa senin yokluğun mu böyle keskin kanayan?

Aşk dediğin o mavi, devrik cümleydi;

Şimdi tek satır bile geçmiyor dudaklarımdan.

İnsan hiç görmediği bir acıya sarılır mı, Arya,

Ben niye her sokak lambasında seninle kalıyorum?

Bir sigara yakımı kadar sürdü bahar,

Sonra gözlerin düştü aklıma, usulca devrildim.

Bunca yangından sonra geriye ne kalır, Arya,

Birkaç kırık dize ile bu yorgun ellerimden başka?

Sen başka bir gökyüzüne gülümsersin şimdi,

Bense tek kişilik bir kederi öpüp uyutuyorum.