Günlük Serisi 1

    Çekmek zorunda olduğum ip, hep elimde kalıyor. İp çektikçe inceliyor, inceldikçe kopuyor. Beni büsbütün yanlış gören biri, beni değersizleştiriyor. Sevdiğini söylüyor, güzel sevmek nedir bilmiyor. Küfür, hakaret, şiddet… Nefreti bana değil, biliyorum. Ama farkında olmak, yaşamı değiştirmeye yetmiyor. O kadar sevilmemiş ki onun yanında hep durmamı ama sanki onu hiç sevmememi istiyor. Bense sevmeden bir yerde kalamıyorum. Kelimeler benim için oldukça değerli ve o kelimelerin canını okuyan bir katil! 

    Ben o kişi değilim dedi. “O değil!” Evet. O benim gerçeğim değil, artık hayalim de…

    Mutlu kalmak şöyle dursun mutlu olmak bile lütufmuş bana. İstemiyorum! Ne en iyisini ne en kötüsünü ne hareketi ne sabiti; hiçbir şey dilemiyorum. Onun için yaptıklarımı görmüyor, gördüğü şey bencil ve empati yoksunu biri. Bu sefer de ben kendimi sorguluyorum. Yahu ben böyle bir insan değilim ki!

    Benden uzak dursun sonsuza değin. Bir şans daha varsa o da bu şans olsun. Dayanmak, katlanmak zorunda değilim. Dayandığım yerin darmadağın olmasıyla daha kaç kez yüzleşeceğim? Katlandığım yerin katlanarak artan güzel duygular değil de kötülükler olduğunu daha kaç kez fark edeceğim?

    İp koptu. Kuyuya düşen bensem bile sarılmam artık o yılan görünümlü ipe. Her düğüm atışımda ipi çözendi, bir beni çözemedi ama neyse…

Tuğsel Karakırık