Herkes Kendi Yüküyle Söyler

Herkes Kendi Yüküyle Söyler

1 Ekim 2026

Balıkesir 

Koroya gelenlerin psikolojisi birbirinden farklıdır. Kimi, sanki kavgaya davetiye çıkarmak için gelmiştir; en küçük meselede huzursuzluk yaratır. Kimi, “Benim borum ötsün!” dercesine kendi sesini duyurmanın, varlığını hissettirmenin peşindedir. Kimi de benim gibi, gün boyunca omuzlarına yüklediği sıkıntıları kapının önünde bırakıp içeri öyle girmeye çalışır. Birkaç saatliğine hayatın telaşından, zihnini kemiren düşüncelerden uzaklaşmak, kendini müziğin akışına bırakmak ister.

Oysa aynı kapıdan giren, aynı şarkıyı söyleyen insanların niyetleri de beklentileri de birbirinden farklıdır. Kimi kendi sesini başkalarının sesinden üstün tutmaya çalışırken kimi ortak bir ahengin parçası olmanın keyfini yaşar. Herkesin içinde ayrı bir dünya, dışarıdan görünmeyen bir hikâye vardır. Belki de bu yüzden aynı ezgiyi seslendirdiğimiz hâlde, müzik hepimizi aynı yerden yakalayamaz.

Ben koroya biraz da kendimden uzaklaşmak için geliyorum. Hayatın üzerime bıraktığı ne varsa kapının dışında tutabilirsem, içeriye daha hafif bir yürekle gireceğimi düşünüyorum. Notaların peşinden giderken zihnimdeki düşüncelerin sesini kısmak, bir bestenin duygusuna sığınmak istiyorum. Ders boyunca başka bir dünyanın içindeyim sanki. Fakat ders bitiyor, şarkılar susuyor, sandalyelerden kalkılıyor ve kapıdan dışarı adımımı atar atmaz bıraktığım yüklerimi yeniden omuzlarıma alıyorum. Üstelik bu defa yorgun, bitkin ve ağır aksak yürüyorum.

Hayatın tuhaflığı da burada galiba. İnsan bazen yüklerinden kurtulmak için bir yere gider ama oradan dönerken yüklerinin hâlâ kendisini beklediğini görür. Yine de o birkaç saat boşa geçmiş sayılmaz. Çünkü insan, her ne kadar bütün sıkıntılarını geride bırakamasa da onlarla arasına biraz mesafe koymayı başarabilir. Belki müziğin bize verdiği en güzel armağan budur: Hayatı değiştiremese bile ona katlanma biçimimizi bir süreliğine değiştirmek.

H. Çiğdem Deniz