Mır Mır Beni mi Çekiştiriyorsun

MIR MIR BENİ Mİ ÇEKİŞTİRİYORSUN?

3 Ekim 2026

Balıkesir’den Marmaris’e doğru yola çıktığımızda, kayınvalidem ile Engin’in sohbeti de bizimle birlikte yola çıktı. Hatta galiba yolculuğun en istikrarlı yolcusu onlardı; kilometreler ilerliyor, manzara değişiyor, ben arada camdan dışarı dalıp kendi düşüncelerimin peşine düşmeye çalışıyordum ama onların sohbetinde konu konuyu açıyordu. Tabelalar okunuyor, telefona gelen mesajlar sesli okunuyor, bir cümle bitmeden öteki başlıyordu. İnsan bazen konuşulanlardan yorulmuyor da konuşmanın hiç susmamasından yoruluyor. Ben de bir süre sabırla dinledim, içimden kendi sessizliğime çekilmeyi bekledim.

Marmaris rampalarına kadar dayandım. Sonunda Engin’e doğru biraz eğilip fısıltıyla, “Yeter artık,” dedim. Fakat benim fısıltım, aile içi iletişim teknolojilerinin gelişmişliği karşısında pek de gizli kalmadı. Kayınvalidem hemen, “Mır mır beni mi çekiştiriyorsun Çiğdem?” diye sordu. Ben de lafı dolandırmadan, “Evet,” dedim. Neyse ki üzerine düşmedi. Sohbet de kaldığı yerden devam etti. Ben de içimden, “Demek ki bu yolculukta susmak benim tek başıma üstlenebileceğim bir görev değil,” diye geçirdim.

Sonunda Aksaz Kampı’na vardık. Kampın ormanlık yollarına doğru yürümeye çıktığımda sanki başka bir dünyaya geçtim. Onlar kantine girdiler, ben kuşların arasına karıştım. Az önce otomobilin içinde birbirinin sözünü tamamlayan insan seslerinin yerini şimdi kuş cıvıltıları almıştı. Ağaçların arasından süzülen sesler, uzun yolun üzerimde bıraktığı yorgunluğu usul usul aldı.

O an anladım ki bazen insanın ihtiyacı büyük bir yalnızlık değil; yalnızca kendi sesini yeniden duyabileceği kadar sessizlikmiş. Bugün o sessizliği Aksaz’ın ağaçları verdi bana. Engin ile annesi kantinde sohbetlerine devam ederken ben ormanda yürüdüm; onlar konuşmanın, ben susmanın tadını çıkardım.

Belki de yolculukların güzelliği biraz da bundan ibaret: Aynı yere birlikte varıp, orada kendimize başka başka köşeler bulabilmek.

H. Çiğdem Deniz