Geçiyor

‘’Korkuyorduk. Korkuyordum. Hayallerinde bile korkar mı insan? Hayallerine bile hükmedemez mi insan? “(Oğuz Atay)

Ürkünç hayallerim var ama sıradan olmayan ve ben çatık kaşlı bir özlemle tutunuyorum hayata ve sana.

Sağdıcım ve solumun yargıcı tüten dumanı gibi koyduğum kahvenin: rengini hali hazırda belli etmeyen hem öksüz hem de yetim tıpkı benim gibi…

En korktuğumu yaşadım geçtiğimiz kış ve korktuğum ne varsa başıma gelmişken başımı alıp dahi gidemedim ama gittim kendimden ve henüz yeni döndüm kendime.

Mektepliyim bu yüzden alaylı öfkelerine alışamadım insanların zerre de önemsemiyorum.

Mektepliyim hem de en alasından ve alaylı gölgeler nasıl da yutkunuyor sahip olduklarıma ve ben bununla övünüyorum.

Hayallerim ise ara duraklarda misilleme yapıyor yine de hayal gücümde set vuran bir şeyler var ve ben ne zaman seni düşünsem gözlerin geliyor aklıma hani göz göze gelemediğimiz ama ben kaçırmasam da gözlerimi seninkiler hep kaçkın.

Sebep arıyorum ama bulamıyorum sonra da aramayı bırakıyorum bırakmalıyım da çünkü buna mecburum sadece anın tadını çıkarmak payıma düşen ve bunu kabullendiğimden beri içim rahat.

Sessizlik kaplıyor bazen etrafı ses etmesem de içimde bir şeyler tırmalıyor yüreğimi ve saçma sapan konuşuyorum sanırım teselli etmek adına kendimi yoksa seni mi teselli etmek? İyi de seni teselli edeceğim bir şey yok aramızda aslında aramızda olup olmayanın ne olduğunu anlamaya çalıştığım da hayal gücüm tuş oluyor.

Ne gözlerindeki hüznü adlandırabiliyorum ne de söylemediklerine anlam yüklemeye çalışıyorum hem ben kim oluyorum da hayatınla ilgili fikirler öne sürebilirim?

Hayallerimde dahi öncesinde korkabilirken ben şimdi yaşarken yaşayacaklarımdan dahi korkmuyorum neden dersen:

Kendimi buldum nihayetinde.

Önce seni buldum sonra seninle muhatap oldum ve istişare ettikten sonra da tüm gerçekleri bir bir ayaklarına serdim çünkü buna mecburdum.

Birileri sürekli bir şeyler söyleyip de beni karalarken hayli irtifa kaybettim ve işte tam da o anda tutundum sana.

Tutanaklara ister geçsin isterse geçmesin.

Şahsi kavgalarımı kaygılarımı dahi sana taşıyabildim çünkü yüküm taşıyabileceğimden çok fazlaydı.

Aradan zaman geçti ve ben kayıptım ama hükümsüz değil.

Derken buldum kendimi ve kader hükmetti.

İşte o gün bu gündür hayal kuramıyorum sadece yazarken sadece dua ederken…

Rakımım çok yüksek mübalağa etmiyorum.

Çektiğim azap ise insanı bedeninden firar ettirecek kadar fazla gel gör ki değil firar etmek kendimi kucakladım ve kendime nasıl da yaklaştım geçen zaman zarfında.

Bir şeyler geçiyor işte.

Bir kuş geçiyor.

Bir bulut geçiyor.

Zaman geçiyor.

Sen geçiyorsun.

Ben geçiyorum aslında geçmiyorum da:

Çünkü ben sana tutuklu kaldım.

Hayal gücümü dahi nakavt eden tek gerçekle…

Geçen geçmeyene haber versin o halde çünkü ben hiç olmadığım kadar kendimle ve yine kendimle barışığım elbet senin sayende:

İster geç ister geçme…

Bazı şeyler için geç kalmış olsam bile…