Namzet Nereye Gitti

Bazı kelimeler yalnızca kelime anlamını karşılamaz; daha büyük bir anlam kaplar. İçinde kocaman bir yaşam vardır. İhtiva ettiği geniş bakış açılarını da beraberinde getirir.

Bize neyi tanımladılar?

İşimizdeki hedefi mi, insanın duygusundaki hedefi mi?

Hedef; amaç, başarı, kariyer gibi bir yere varmayı, bir şeyi elde etmeyi ve sahiplenmeyi çağrıştırır. Bir hedef belirlenir, ona ulaşılır ve başarı hanesine yazılır.

Namzet olursan aday; hedef alırsan, plan gazisi olarak çöplüğe gidersin.

Peki namzet nereye gitti?

Aşkı hedef hâline getirdiğimiz anda, insanı bir yere varılacak nokta hâline getiriyoruz. Bir plan beliriyor artık; bir yön, bir hesap, bir sonuç...

Oysa aşk, hedefle değil, namzetlik durumuyla tarafları bir araya getirir.

Her insan, kendi duygu çeşitliliği içinde kendi namzedini seçer. Başkasının hisleri üzerinden plan yapılamaz.

Çünkü duygu soyuttur. Elle tutulmaz, gözle görülmez. Laboratuvarda tüplere konulup ölçülecek bir madde değildir. İnsan, duygusunu kendi içinde anlamlandırdığı hâliyle yaşar ve hayata geçirir.

Bir başkasının duygusuna, onun adına karar verilemez.

Plan ise bütün bu çeşitliliğin içinde, karşıdaki insanların ne hissedeceğini ve neye karar vereceğini bilmeden, onlar adına tek taraflı bir duygu yaratma çabasıdır.

İşte hedef tanımlamasının yanılgısı belki de burada başlar.

Bir insan hedef alındığında, onun da kendi iç dünyası olduğu unutulur.

Oysa kalp namzedi tanır; insanın duygusunu hedef alan kurguyu değil.

Çünkü kalp bir planın hedef tahtası değildir.

İnsan da değildir.

Hedef alınan şey, bir kurgunun parçasıdır. Kurgu değişir, plan bozulur, hesap tutmaz. Sonra geriye bazen yalnızca plan gazileri kalır.

Namzed nerede

Ve namzet bir gün çöplüğün önünden geçer.

Çöplükten bir ses yükselir:

— Sen üst tabakadansın, buraya giremezsin.

Namzet durur:

— Ben zaten girmeye gelmedim. Onları görmeye geldim.

Çöplük susar.

Çünkü bazı şeyler çöpe atılabilir; ama her şey çöplüğe ait değildir...

Namzet...

Hamiye GÜL