Gün Batımı Kızıllığı

/ Beli kırık cümlelerin tek harfi alçıdayken,

Aşk cümleleri kuramam sana.../

Yaşamın ellerinde oyuncak olmuş bir gün batımı kızıllığı

Sendeleyen yalnızlığımın eteğindeki taşları dökmeden sükûnet çukuruna

Açlığımı bastırdığım sözlerinle avunurken

Sana bir koca boşluktan söz edeyim 

Dinle …!

Alnının çatına dayayınca yalnızlığı hayat

Nefes alamaz yürek gözlerde iki damla yaş...

Sabrımın işvesinde demlenen bir ay ışığı sarhoşluğu

Sabahında sönük ezberlerin külleriyle savrulduğu bir bekleyiş

Ve gün dönümünde,

Savururken yelesini karanlık zihnimin kıvrımlarında

Güne bir ses yankılanır neydi bu yeis?

Aşkın tellerindeki tüm kuşlara taş atasım var 

Sensizliğe inat 

Uçurasım var güvercinleri…

İsyanlara çelme takıp 

Hey umut  “ortada kuyu var yandan geç “ ! diyesim var…

Yazarken kalemim yaşanan sureti bozuk se/n/sizliği

Ellerim ağlıyor ardından…

Bilsen kaç kere döndüm yeminlerimden

Kafamı kaldırsam hasret 

Baksam ateş

Kalmasam okkalı bir serzeniş dilimde...

Yarına yağacak bir yağmur kadar bereketlidir gözyaşlarım

Tomurcuğu açmış gözlerimde

Sulanmayı bekleyen masum bir çiçekten ibaretken yaşam

Hasret yanmışlığa dair en huysuz kavram...

Sureti kabahatsiz aynada bakışların

Yarım yamalak kalmış tümcelerin yitikliği kol gezer holünde acıların

Bir bir toplarım senden kalan ne varsa

Salarım bir tutam maviye

Şimdi aç avuçlarını düşecek sevdam ellerine...

Bazen diyorum,

“her şey güzel olacak “ üzülmüyorum sonra hemen geçiyor…