Belli ki Gelindi Sona

Miladın çok öncesi buyrukların hidayete erdiği

Suskun ve kırılgan tüm o üzünçler

Sırra kadem basmış varlıklar

Tümlerken birbirini aklı sıra.

Fazlasıyla kuşkucu

Naif ve kıdemli

Ne varsa dizdiğim ellerimle

Hiç var olmamışçasına.

Rayici belli gönüllerin

Çıkmaza girer iken

Nazarında birbirinin.

Günlük aşklar

Gündelik telaşlar

İnsan olmanın rehaveti

Çökmüş omuzlara belli ki…

Avunmak adına

Avuturken sözüm ona.

Anamın hakkı ödeyemeyeceğim

Kul hakkı ne zaman yedim ki?

Alabildiğine koşullanmış zamana

Yenik düşmek kadar olası

Ne yolun başı ne de ortası.

Belli ki gelindi sona

Çoktan gitmiş akıl baştan

Pür-telaş şu ruhum sil baştan.

Keyfini çıkarırken ömrün

Katığım bazen neşe bazen hüzün.

Varlığım hibeli çoktan

Kanıksadığım tek güç iken

Şu fani bedeni ayakta tutan.

İzafi olsa da günbegün

Kıyamam da ne dün ne de bugün.