Kehanet

Yalnız mevsimlerden alacaklıyım;

Hayallerin kıtasında durağan bir tebessüm olsa

Keşke miladım;

Bir de arsız gölgemden nasiplendiğim

Vakur geçmişimde tüten nidalar;

Titreyen şafak;

Ellerimde yüreğim,

Kaynayan atlasın yorgun yolculuğunda

Bakir bir sevda…

Ateşböceklerinden duyduğum;

Aşkın ılık nefesinde

Ölümlü pervane

Miadı dolmamış ömrüne lanet okuyan

Batıl bir kehanette

Günü birlik şarkılar,

Tılsımlarında ihanetin mahşeri yoksunluğu

Elemin, diril hücrelerimde

Yaftalarken nakarat yüklü

Serenadın son temsilcisi ölü şair…

Hadi yıkasınlar beyitlerini

Bir de çürümüş bedeninden hayatla arana sokulan nifakta

Gölge boyutunda yalan,

Aşk kadar uzantısı sonsuzluk yine nezdinden Huda’nın

Görmek değil de hissetmek kalp gözünde

Ve o derin, uzun bir sessizlik,

Aşkı yalayan mevsiminde sonbaharın

Göreceli bir mutluluk

Yine külfetine minnet duyduğun sağır cümleler.

Belli ki okumak değil de zikretmek

Gönül yolculuğunda aşılası;

Addedilene dokunan tefekkürün de gücüne âşık

Yine saklı dünyaların kadrine vakıf

Yücelerin yücesi varlık.

Şimdiden çıkıp da yola

Ermeyi dilediğin;

Belki de kalıp dünde

Hala kendini sorguladığın

Üstelik nezdinde yorgun ve bakir coğrafyaların

Aşılası haznesinde durağan bir kelam;

Söylemek değil de içmek aşkın tılsımını;

Sevmek değil de sindirmek benliğine

Yine o kekremsi acının dokunulmazlığında

Bire bin veren sevgi tomurcuklarında,

Yaftalansan da yalvarmayı ertelemediğin

En hazin ve ukde metanet

Dünden yarına kavuşulası…