Vedia

            Hira dinginliğinde titrer fikir

   Kalbin  i n k ı l â b ı y l a  belirir ruhların asil rengi

   Hücum ederken zerreler kürreye

   Göz pınarlarına yürür yağmurun ahengi

           N u n  sancısına tutulur suskunluğun ozanı

           Sözün azametli  zırhını çıkarır  nagihan  sesler

           Müzzemmil ağırlıklar bozar mizanı

           Ve kalbin doğusunda ayaklanır biatsız nefesler

    Hızlanır  m o z a i k   şehirlerin slikonlu insanı

           Şeceresi  aşikâr  hüznün koynunda

           Kıldan ince bir yüktür artık  o t u z u n c u  harf

           Ölü doğmuş  bebeğin  zabun  boynunda

    Kalbin arzına iner kıvrımlı  s ü k û t

           Rahmet okutur  kansız kabuk yaraya

           Başlar   y ö r ü n g e s i z   bir  saklambaç

           Ve kırık sobeler girer araya 

           Silinir  ş e d d e 

           Yukarıdan aşağı  bulmacaya döner hayat

           Çengeli takılı kalır  ş a h  damarda

           G i r y a n   dudaklarda can verir cevaplar

           Ve begonvili kıskanır kardelen,  zemheri  baharda

           Bir ışık yarasıdır  H i l â l ’ i n sureti

             Yıkık dökük  yırtık sökük  bir ahvâlde

           Alevin  g ü l  yüzünü eskitir  y e ş e r e n  insan

           Yolu başka solu başka minvâlde

           P r o v a s ı z d ı r   son nefes

           Yorar sırtımızdaki yokuşların üzüntüsü

           Gözlerin  ferine şerh edilir vuslat

           Ve  g ö ğ ü s kafesinden fışkırır faniliğin amentüsü 

                                     .   .  .

.

.

.

.

.

.