İzahı Yoktu...

Sözcükler abartıydı belki yanılgının

Bir adım ötesi

İçimdeki şiir dağlar

Ve geçit vermeyen s/ağırlar.

İçimdeki iklimdi aşkın emsali bir tutsaklık:

Anmakla adını mükellef olduğum

Sisin ızbandut neşesi

Ne de olsa sarmıştı kollarıyla herkesi.

Bir hıçkırıkla bağlandığım nicesi:

Yoldan çıkmayan duygular mıydı da

Esaretin alfabesi hep tek hece?

Tek gece yetmedi de oysa

Yetmeyecekti her fısıltıyı haykırmama.

İzahı yoktu:

Ne güneşin tutulduğu

Ne ay’ın serzenişine isyan

Eden tutuklu doğamdı

Tutturduğum sevgiyi ötekileştiren lehçesi

Adı insandı sözüm ona:

İnsanca sevdiğim, yürek verdiğim

Lal suretler belki haris kimisi.

Varsın es geçsin şahikanın öteberisi

İklim doğuran bir Tanrı

Sanrı yüklü doğamızda

Süre gelen kayıtsızlığımız

İzleklerin ruhuna gönderme yaptığımız

Sanılarda aşka beyitler sunun

Devingen yel değirmeni:

Öğütüldüğüm ama asla

Övünmediğim.

Sevip de sarnıcına gizlendiğim kuyusu aşkın.

Derdest varlığım:

Hicabın karesi

Belki hiçliğin de garantisi

Minvalinde s/alındığım yalın kelam.

Reçetemi yazandı Tanrı

Azansa isyan yüklü münafık

Kör yetilerinde kendince evrenin

Sunumu hangi maruzatsa

Benlik deyip bizlik duygulardan ırak

Oysaki tecelli eden değil miydi?

Manifestosu sözcüklerin:

Kalıbını b/asan sergüzeşt hüzünler:

Ayıp değildi üstelik gözyaşı

Genelde inancın doğasından yüreğe uzanan.

Göğün retinasında kocaman bir yırtık

Tanrının gazabına müteşekkir

Selamın güftesinde hazan;

Mevsimin bestesini çalan şimdiden

Mart’ın ayyuka çıkan coşkusu:

Bahara giden yolda

Sevgiyi eken olsa da hüsran

Kanatlarımdan süzülen yaşı

Silecek içimdeki devasa hüviyeti

İnancın uzamında

Hala sevgiden yana çalan şarkıları.

Hece hece çalan bir kazanım

Huda’nın tanıklığında

Aymaz bir acı

Mazlumdan doğan ışığı

Soluyan ruhunda

Güncesi sadece ömrün kalan beyitlerinde

Gölgelerden uzak semavi bir coşku

Sınırsız özlemin de yankısı

Yalın ayak tüm haykırış

Cezbeden varlığı izafi bir yalnızlık

Dünde kalan.