Sevmek İçin Doğmuştum Bir Şiir Vakti

Su yürüdü toprağa ve üredi mevsim,

Dokusunda cehaletin aşk bürüdü gözlerini

Evrenin çatal sesinde

İç, dedi Tanrı:

Bağdaş kurduğun her mecburiyeti tek nefeste

Çek;

Sonrası gelirdi gelmesine de

Aşka ihanet etti zincir.

Ölümlü ellerinde şiirin

Sanrılar tutukladı hasreti ve

Mağduriyeti kutsadı İlahi Güç:

Pençesinde gazabım, illet bir gölge tanıklık etti

Ve ah:

Ve yandı tüm su küpleri

Ne de olsa boştu içi kuyunun

Ve sarnıcın

Sancılanan Tabiat Ana

Öykündü dündeki hüznüne kefenin de

Cebinde saklıydı hasret:

Kimlik mağduru asalet sustu susalı

Yargılandı harisçe.

Düşler kursağında kaldı gecenin

İhanete tutsak şehrin sakinlerine

Gönderme yaptı meclis:

Hicabın karesinde kök söktü iblis.

Yana yakıla sevmeyi şiar edinmiş kimse

Kimsesizde; o da sustu.

Şehla düşlerde yanılgı saklıydı

Alıntı mahiyetinde her dün’ü

Katık etti yarınlarına

Debelenen şiir de geldi geçti zihnimden.

Tutunmaya adaydım

Tutuklu yüreğimde tuttuğum dileklerim

Aşkın k/ayıp makamında

Dilemması ömrün sükut ettiği her katrede

Yol buldu; iz sürdü

Ve yüz sürdü döndü de kendi aksinde

Yansıyan bülbüllerin seslerine tanık oldu

Çiçeğin ömrü mü uzundu

Yoksa kelebeğin kanatlarından da mı kısaydı sevda?

Ömürlük yanılgıya teğet geçen

Doğasında ölü baykuşun

Gamla anıldı adı şiirin

Ve şairane hüznünü yok saydı evren

Afallayan göğün kırık tekerinde

Tık nefes bir şarkıyı uludu

Ulu orta serildi huzurunda aşkın

Geçit vermeyen mevsimlerden sarktı zincirlerim.

Elem kadar gerçektim

Ve gerçekler kadar korkutucu

Oysaki sadece sevmek için doğmuştum bir şiir vakti.