Doğmak Yeniden

Öznesi var mıydı hayallerin?

Ya da peçesinde mi saklıydı hayale özlem?

Girift mağaraların duvarlarına çizilen resimler gibi

Kayrasında yalnızlığın,

Aşka hükmeden bir kıta:

Sancılı mevsimi ölümsüz sığınağında

Saklıydı sihri mutluluğun

Düşler düşmezken yakasından

Acıların kefareti

Ölümün sadakati

İlla ki yürümekti ikbali

Sözcükler doğurgan

Bazen cılız bir rüzgâr

Yüreği bozguna uğratan hecelerden

Firar ettiği nasıl da aşikâr.

Yetimdi kimi insan

Birileri yetemezken

Yetinmeyi bildiği kadar

Şükür yüklü bir masal

Gönül gözü ışık tutarken

Mevsimin içinden geçen trene

Bazense suskun sirenleri

Hayal perdesinde saklı bir gerçek gibi

Dokunmaksa zafere

Elbet eşkâli hüzün

Yarınların meali tutkuya tutuklu

Göğün en geniş penceresinde saklı umudu

Yığarken kucak kucak

Renklerin asasında saklı beyazın hüviyeti

Siyaha çalsa da gözleri matemin

Beyitler aşan kimi zaman

Bazense bentleri yıkıp geçen suyun

Kaldırma kuvveti

Şahlandıran duyguları

Ne de olsa su perisiydi şiirin paylaştığı

Yalnızlığa bedeller biçen.

Kibirli insan

Kanatlanan ruhu

Köhne bir evde saklı kıymetini

Bilmekse sevginin

Ektiği her düşü gerçek kılan

Bir sihir gibi

Kalemin d/okunduğu her hece

İmlası yorgun aşk gibi…

Saltanatı sür git bir rüyadan

Firar eden mutluluğa

Erişmekse nihayetinde

İçte saklı yanan bir neon

Sefil yüreğin özlemiyle yanan turuncu güneşin

Işıl ışıl gözlerinde doğmak yeniden