Adı Yalnızlık Olsa Bile...

Düşlerim kilitli bayım dişlerim de kenetli

Aşkın ambarında soy ağacım

Gönlün yalnızlık rüzgârı

Kaderse esefle yüklerken kederi

Açlığa mahkûm ettim edeli bedeni

Beynimle besledim ben hücrelerimi

Kıtlıktan çıkmışçasına insanlar

Bazen içimi dışımı tarayan radar

İzdiham yüklü kaldırımlar

İnsan eti çok mu ağır?

Duyduğuna muktedirim Sağır Sultanın içimde kat izi

Ruhumsa dertop olmuş çekincelerime asılı rüzgâr

Bense uçurtma misali s/üzüldüğüm şu gök kubbede

Elbet vardır bekleyenim

Yaşamanın verdiği sevinç ve külfet ne ki

Rakımı ulu bir dağ aşka erdim ereli

Gün bozması gece

Hıçkırıkların çeşmesi kalbime

Doğradığım ay ışığı

Peyderpey yükseldiğim aşikâr

Payıma düşenden fazlasını nasıl ki gerçek kıldım bir ömür

Hegemonyası dünyanın

Satır aralarında verdiğim molanın

Ertesi yolum düşmüşken içimdeki misafire

Çocuk olmanın şanı ve şöhreti hali hazırda saklı

Yürekte solan çiçeklerimden derlediğim çelengi

Bırakmalıyım bu gün acele ile mezar taşıma

Sarkıtı hüznün

Dikiti günün

Direktifini her verdiğimde beynime

Açlığa katlanmadım mı bir ömür

Karambole giden mutluluğu da sıvıştırmadım mı başucumdan

Dökülen sıvası göğün

Acele ile çıkmalıyım en tepeye

El sıkıştığım enginlik

Varsın olsun mayhoş içimdeki kayıp dinginlik

Sayıkladığım her harf aşkın alfabesinde

Eksik bir cümleyim ben

Eksik etekli dünün tabiriyle

Oysaki yıkmadım mı tabuları

Tapılası putları kırmadım mı?

Halen kırılası zincirlerime eklediğim yeni bir halka

Halay çekeceğim günlerin özlemi ile tüm sevdiklerimle

Şimdi bir not iliştireceğim kapıma

Ben olsam bile gelen açmayacağıma

Yemin ettim içimdeki çocuğa

Koruduğum kadar onu ve masumiyetimi

Şevkim kırılsa bile yaşayacağım

Şöhretim varsın yürüsün

Ölü iklimlerde kanat açtığımdır Mevla’m

Kırık kalbimden dökülen her zerre ve hüzün sarkıtlarında

Korunaklı dünyam Allah nezdinde

Muteber kılınmanın ötesi yoktur zihnimde

Her açtığım paranteze döktüğüm gözyaşı

Masum kalmanın da olmalı bir bedeli

Adı yalnızlık olsa bile...