Metruk Mecazlar

Sessizliğin mahşerinde

Saydım göğün şeceresini

Şehrin hücrelerine kara bulutlar inerken

Umudun süvarileri gül kustu

Karanlığın çöl kapısından girerken

Durdu cihanın kalbi

Omuzlar dar geldi vefanın tabutuna

Kalbimizdeki yarayı deşti hüzünbaz kuşlar

Saklı kinayelerin tenhasına damladı

Duasına ah’lar asmış yaşlar

Ütüsüz kefenlerle

Söz ırmağında yıkandı hecenin öfkesi

Hışımla baharın cübbesini giydi  kış

Çaylak bir karanlık saldırdı annesiz odalara

Ve kulağa iliklendi  sesler nakış nakış

Hükmünü yitirirken ruhun teri

Deniz kumunda saklandı dalganın dertleri

Her hüzün ayrı  ıslak bir saplantı

Yırtılınca küstahlığın peçesi

Kurudu suyun aklındaki  avuça vuç bulantı

Belimizi büküp

Tüm ezberi kuruturken hücrelerin yoksul ateşi

Hatalar yanlışlara yaslandı

Bozgunluğun yılgın atına bindi yas ordusu

Ve tüm yaralar paslandı

. . .

.