Gördüm

Həyat qəribədir, sanki oyundur,

Oyunlar içində çox yalan gördüm.

Xəlvətdə düzlükdən danışanları 

Üzdə yalanlara əl çalan gördüm.

Nə çoxdur özünə ziyalı deyən,

Bahalı geyinib, özünü öyən

Ancaq yaltaqlanıb boynunu əyən,

Geyimin altında çul-palan gördüm.

Dövranmı dəyişib, yoxsa insanlar?

Özgənin dərdinə yoxdur yananlar.

Çoxalıb haqlının üstə çıxanlar.

Alçağı təriflə ucalan gördüm.

Gülləri kökündən qırıb-tökdülər.

Çıxarıb yerinə qanqal əkdilər.

Bülbülün köksünə bir dağ çəkdilər.

Quru gül dibində saralan gördüm.

Nə zaman doğrunu gətirsəm dilə,

Ağzımdan vurdular, hey bilə-bilə.

Fikir verirəm ki, mən ildən-ilə.

Yanımda dostları azalan gördüm.

Sözlərlə qəlbi bir olan görmədim

Vicdanı yadına salan görmədim,

Sözümü vecinə alan görmədim.

Mən vaxtsız özümü qocalan gördüm.

Namiq Müslümov