Tutkulu Ölüm Ve Melek

kaf dağına çıkmış  

ışıldıyor parlak sanki  

tanrıyı görmüş  

orada, sanki inmiş bir vahi  

gök yüksekliğinde  

yaklaşmış oraya  

melekler seviyesinde  

açılmış kanatları  

sanki birer kanlı pençe  

el ele aşağı atlayacaklar  

unutulmuş oldu artık bu aşk  

en azından tutkulu bir ölüm  

niyet, hakikate dönüşüyor, iyileşiyor  

düşüyorlar, düşüyorlar çukura  

ıssız bir yokluğa çevirdiğinden beri  

uzaktan görüntüsü  

bir ağaç gövdesi gibi  

güneş, hilal ve yıldızlar gibi  

her zamanki gök, mavi  

ve üzerlerinde cennet kuşu  

ve acıları büyümektedir  

iki ruh renkli ışık saçıyor  

sıra dağlar gibi, art arda  

uçurumların, nehir yataklarından  

dumanlar yükseliyor, ağlarken  

ve şeytani fısıltı, atlayın  

açıklıyor, çıplakların acısı, acı  

daha yüksek, yapacakmış! o kuleyi  

Nemrut'un evine yakın  

bir nota, bir sessizlik  

gözle görünmekte  

o iki ruh öldü, bunu anlıyoruz  

hepimiz, yaşadık, tattık bu acıyı;...