Ruhsuz Kadın -2-

yüreğindeki  

boşluk genişlerken gitgide  

saatin acımasız yelkovanında  

saniye saniye eriyorsun  

içten içe gözyaşların  

                   melodisiz akarken  

sessizce acı çektiğin gecelerde  

sabah saatlerini kovalıyorsun  

                 alev dudaklarının  

ruhu yitik ve harabe  

darağacından sarkıyor  

gecenin buğusu  

acılarını gözyaşlarınla  

soğutmaya çalışıyorsun  

buz ve nefret çiğneyerek  

karanlık duvarlar  

üstüne üstüne gelirken  

çırpınma boşuna sen  

mahkûmsun ızdıraplara  

ruhun karıncalar gibi huzursuzken  

saçını başını yolmaktan çekinme  

yalanlarına kılıf arıyorsun beyhude  

kalbin çıplak ve paramparça  

uykusuzluğa tatlı rüyalar dileniyorsun  

sen ağlamıyorsun sen çığlık atıyorsun  

melekler seninle ağlayacak sanıyorsun  

sızı artıyor ağrıyan günahkâr göğsünde  

kayıpsın araf'ın izbe çukurlarında  

artık dayanamıyorsun  

kutuya ıssızlığa ve karanlığa…