Sevmek Hep mi Zor Gelir İnsanlara

Düşler saklı, hafız düşler

Düşünmeye gücüm yok iken

Durduk yerde ölmek ne diye?

Rengimle sokuldum dibine güneşin

Rengi solan bir göktü içimde tepinen

Ah, şehla düşler hafız

Aklımı zorlayan bir tebessüm dilerken kâinattan

Döşümde saklı kara bulutlar.

Hünkârıyım acıların

Huda’dır tek sığınağım

Hür yaşamadım hem ben

Hürriyeti kucakladığım

Belki de kayıp mezar taşım

Üstünde yaşamaya razıyım da kederin

Yeter ki dolsun vadesi hüzün teknemim…

Ekmek bildiğim en ulvi nimet

Ve düş yakalı saçlarıma konan kelebek misali

Minvalimse hazan

Mihrabım belki de beni yok sayan

Tıpkı endamlı acıların yağdığı

Kırmızı kar misali içimdeki sağanağa

Boca ettiğim gözyaşım

Bir Allah’ın kulu da duymaz beni

Meylettiğim sadece huzur

Mal olansa hayatım

Sandığımda saklı tuzla buz olmuş yazgım.

Gökte dikilidir acım ve gözüm

Yürek artık kilitli

Kimi sevdimse çekip gitmedi mi, hafız?

Ne ahvalim ne sakar yüreğimde saklı tuttuğum ezelden

Sevebildiğim kadar çok insan

İhya etmedi gitti yüreği her biri

Hiçliğime muhalif gölgemde saklıdır yazgım

Yandığım ne ki dünden beri?

Yanıldığım bir ömür yetmedi mi?

Reçinesi hüznün, hafız

Kâfi demek gelse de içimden

Telaffuz edemediğim kadar yalnızım.

Rengimle eşleşen duygularım

Kök hücremde saklı bir bomba gibi

Yazmadığımda infilak edesi bir hicran

Soyutlandığım dünyada ne gördüm ben?

Mizacımsa varsın yaslı ve yaş yüklü

Kimseden almadım hem ben bu izni.

İstediğim kadar ağlarım

Çekip gitmenin bir öncesi elbet şiirin yitik güncesi

Arz edilen her yeni gün ve acı

Arşı alaya çıktı yalnızlığımın ruhu

Üstü örtülü bir masa gibi

Kırıktır bir ayağım ve yürekte saklı o nihayet

Elbet şakıyan göğün siperinde saklı bir asalet

Sanmasınlar da durduk yere bastım tetiğe

Tefe konduğum yetmedi mi?

Mutaassıp bir yürekten dökülen avuç avuç

Taş taşıyıp da kolun mu yoruldu misali:

Sevmek hep mi zor gelir insanlara?