31 Aralık 2025
H. Çiğdem Deniz
Bugün hazırlıklarım var sevgili güncem.
Takvim kış diyor ama içimde başka bir hareketlenme var. Eskiden yılın başlangıcı aylarla değil, işaretlerle anlaşılırmış. Bir çiçeğin toprağı yarışı, bir rüzgârın yön değiştirişi yeterliymiş. Şimdi her şey değişti; mevsimler yerinden oynadı, takvimle doğa birbirine küstü sanki.
Çiğdem —crocus— baharı haber veren ilk çiçek. Eskiden onun açışıyla yeni yıl başlardı. Hititler böyle bilirmiş; Türkler de. Doğa uyanmadan zaman ilerlemiş sayılmazmış. Belki de bu yüzden, bahar gelmeden bir şeyler başlıyor bazen. Bugün benimki de öyle bir hazırlık. Görünürde kış, ama içimde bir eşik hissi.
Çocuklarımız yine bizden uzakta.
Kızım, okul yıllarında başlayan ve kopmaz bağlarla devam eden o dostlarla; ev arkadaşlarıyla girecek yeni yıla. Onun için kalabalık, sesli ve paylaşımlı bir akşam olacak biliyorum. Oğlum ise bu tarz kutlamalara pek anlam yüklemez; onun için diğer günlerden farksız bir gün, sessiz bir “yeni yıl” selamı.
Ama ben…
Onların sevdiği bütün tatlarla donatacağım bugün sofrayı. Sanki gelmeyeceklerini bile bile, gelirler umuduyla hazırlık yapar gibi. İçimi hep bir hasret, biraz da usulca duran bir hüzünle baş başa bırakıyorum. Daha önce de söylemiştim; bazı duygular yüksek sesle konuşmuyor, masanın kenarında oturup insanı izliyor sadece.
Kaynımlarımın dışında, aile büyüklerinden amca kızı ve eşi de bizimle olacak. Onlar da el birliğiyle kuracağımız sofraya muhteşem lezzetlerle katkı sağlayacak. Kalabalık artacak belki ama bazı boşluklar yine de dolmuyor.
Sık sık kendimize hatırlattığımız bir şey var.
Biz çocuklarımızı kendi ayaklarının üzerinde durabilsinler diye büyüttük. Bunun için çok uğraştık, çok emek verdik. Bugün ortaya çıkan tabloya bakınca içimizde bir iftihar duygusu var; hem onlarla hem de kendimizle gurur duyuyoruz.
Gurbetçilikti her birimizin kaderi.
Kimi şehir şehir, kimi kalp kalbe uzak düştü. Bunu da kabullendik artık. Hayat böyle bir yerden akıyor.
Tek dileğimiz sağlık olsun.
Gerisi bir şekilde oluyor, bir yolunu buluyor. Hasret de, zaman da insanı terbiye ediyor.
