Otuzun üzerinde öðretmen kadrosu olan büyük bir ilköðretim okulunda geçti þehirdeki ilk öðretmenlik yýllarým. Meslektaþlarýmýn çoðu kadýn öðretmenlerdi. Ders yýlýnýn baþladýðý ilk hafta ve takip günleri özellikle anýmsarým. Mini mini öðrenciler anneleriyle gelmiþti okulun ilk günü. Sýcacýk elleri, duru bakýþlarý ve ellerini tutunca kalp atýþlarýnýn ritmi hissediliyordu. Ders zili çaldý. Öðrenciler sýra oldular. Biz öðretmenler sýnýflarýmýzýn yanýnda okulun açýlýþ izliyorduk. Büyük sýnýf öðrencileriyle tören hazýrlýklar yapýldýðýný anlýyordum. Ben de bu yýl beþinci sýnýflarýn birinde çalýþacaktým. Öðrencilerimle tanýþýrken onlar kadar heyecanlýydým.

        Önce Ýstiklal Marþý okundu. Daha sonra bir kýz bir erkek: “Türküm, doðruyum, çalýþkaným,

Ýlkem: küçüklerimi korumak, büyüklerimi saymak, yurdumu, milletimi özümden çok sevmektir.

Ülküm: yükselmek, ileri gitmektir…”

 Sözleriyle baþlayýp devam eden andýmýzý okudu. Açýlýþ töreni ile ilgili okul müdürü, deneyimli bir kadýn öðretmen kýsa konuþmalar yaptýlar. Þiirler okudu bazý öðrenciler… Sýnýflara girdik.

        Köylerdeki yalnýz, en çok iki öðretmenle çalýþma hayatým bitmiþ büyük bir okulda çalýþmanýn güzelliðini yaþýyordum. Kadýn öðretmenler çaðdaþ kýyafetleriyle çocuklarýný okula getiren velilerden farklý çok farklýydý. Biz erkek öðretmenler takým elbiseli, günlük traþlý, boyalý ayakkabý ve kravatlýydýk.

        Çalýþtýðým okullarda biz öðretmenler öncelikle kýlýk kýyafetimize aþýrý özen gösterir, günlük týraþsýz okula gelmezdik. Kadýn arkadaþlarýmýzda örnek giyinirlerdi. Ders yýlý içinde Ulusal Bayramlarý coþkuyla kutlar, 10 Kasýmlarda saat: 09.05’te Atamýza saygý duruþunda bulunur O’nu erken kaybetmenin hüznünü tüm benliðimizde hissederdik.

        Anayasamýzýn 2. Maddesi :“Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, milli dayanýþma ve adalet anlayýþý içinde, insan haklarýna saygýlý, Atatürk milliyetçiliðine baðlý, baþlangýçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devletidir” Maddesinde açýklanan Atatürk milliyetçiliðine baðlý… Laik ve sosyal hukuk devletinin eðitim ordusunun mensubu olmanýn gururunu yaþar ve yaþatmaya çalýþýrdýk. Binin üzerinde mevcutlu okulda; müdür ve ikide müdür yardýmcýsý ve biz öðretmenler vardýk eðitim-öðretim paydaþlarý olarak.

Meslek yaþamýmýn son iki yýlý doðum yapan arkadaþlarýn yerine 2. sömestrlerde öðretmenlik yaptým, ücretli öðretmen olarak. Okullar evime yakýndý. Çocuk ve halkýma olan sevgimi tatmin duygusuydu biricik amacým.

Çalýþtýðým okullar ilköðretim okullarýydý. Ýkinci sömestri baþlangýcý mevsim kýþ. Hava oldukça ýlýktý.  Yine zil çaldý öðrenci ve eðitim-kadrosu toplandýk okulun bahçesinde. Þaþkýnlýðým baþladý. Gerçi öðretmenler için kýyafet serbestliðinin varlýðýný duymuþtum. Durumu yakinen izlemenin þaþkýnlýðýný yaþýyordum. Sakallarý uzamýþ, kravatsýz, blucin giyen erkek öðretmenler ve mutfak kýyafetlerine yakýn giyinmiþ bazý kadýn öðretmenler duruyordu sýnýflarýnýn baþýnda. Benim gibi takým elbiseli, günlük traþlý, kravatlý meslektaþlar da vardý. Seksenlerin, doksanlarýn kýyafetlerini aratmayacak kadýn meslektaþlarýmýn olduðun da söylemeliyim açýk kalplilikle.

Okul müdürümüz kýsa bir konuþma yaptý. Ve sýnýflara girildi. “Türküm, doðruyum, çalýþkaným…”  unutturulmuþtu. Okunmadý. Hâlbuki küçük öðrencilerin yetesiye anlamlarýný bilmese bile “andýmýzý” birlikte söylemek onlara ve hepimize bir aidiyet duygusu kazandýrýyordu. Okullu olmanýn, birlikte yaþamanýn güzelliði…  Ýçselleþtirilirdi andýmýzla…

Birkaç hafta içinde okulda yalnýz olmadýðýmý gördüm. Benim gibi atamasý yapýlmamýþ bir ücretli ve üç adette sözleþmeli öðretmen vardý. Sözleþmeli ve ücretli çalýþanlarýn yüzlerinin güldüðüne tanýk olmadým. Gerçi ben amatör duygularla çalýþýyordum. Ücrette deðildi gözüm. Asýl olmayan, ücretleri, özlük haklarý yok denecek kadar yetersizdi kadrosuz arkadaþlarýn. Oysa kadrolu arkadaþlarla eðitim düzeyleri aynýydý. Ayný sorumlulukla çalýþmak durumundalardý.

Ýç dünyalarýnda soðuk fýrtýnalar esen, kendisi ile barýþýk olmayan öðretmenler görevlerini hangi moralle yapar!? Onlar öðretmen odalarýnýn hüzünlü öðretmenleriydi. Hemen hemen her okulda özellikle sözleþmeli öðretmenlerin olduðunu gözlemliyordum.

Müfredatta da hayli deðiþiklikler olmuþtu. Andýmýzýn okunmamasýna eþ olarak giderek Atatürk ilkeleri,  Cumhuriyetimizin kuruluþ deðerlerine daha az yer veriliyordu. Öðretmenler çok farklý görüþlere bölünmüþtü. 12 çeþit öðretmen sendikasý olduðu biliniyordu. Ýlginçtir, iki meslektaþým derslerin yoðun iþlendiði günlerde iki hafta izin kullanýp Umre ziyareti yaptý. (beþ vakit namazýmý kýlarým. Umarým riyakârlýk yapmýyorum) meslektaþlarým elbette umre ziyareti yapabilir. Sýnýflarýný öðretmensiz býrakmak hiç etik de deðil. Yaz tatilleri çuvala konmamýþ. Ve 2024-2025 Eðitim-Öðretim yýlýnda 10 Kasým tatile denk geliyormuþ diye Ulusal Kurtuluþ Savaþýmýzýn baþkomutaný, Türkiye Cumhuriyetimizin kurucusu Atatürk anýlmadý okullarýmýzda.