Bir zamanlar, dağların gölgesinde, rüzgârın yönünü bilen, yağmur ile konuşan ve kimsenin bilmediği fakat kalbin belirlediği bir yerde iki insan yaşardı.
Biri toprağa benzerdi. "Sessiz, derin, güçlü."
Kökleri görünmezdi ama tuttuğu her şeyi yaşatırdı.
Diğeri gökyüzüne benzerdi. "Hareketli, ışıklı, sonsuz."
Biri, Dokunduğu her yere umut serperek geçerdi. Büyük onulmaz hayalleri vardı ve çevresine anlatmaktan çekinmezdi. İnsanların boş bakışları, aldırmaz tavırları ve "yine başladı, ya hiç konuşmuyor, ya da hiç susmuyor, bize hayallerini anlatma, gerçeklerden bahset" der sustururlardı. Ama o hiç vazgeçmezdi. Çünkü gerçekler can yakıcıydı ve sıkıcıydı ve keder kaplıydı. Kapalı kapılar ardında göz yaşı ile doluydu.
Gökyüne benzeyen ise durmaz hareket eder ve zamanı gelince yapardı.
Onlar ilk karşılaştığında zaman durmadı. Çok hızlandı ve aktı ve her ikisi de aynı şekilde hareket eder oldu. Tek yürek, tek düşünce, tek kalp ile.
Ama yön değiştirdiler. Geldikleri yere doğru. Kederin içine.
Kadın bir ağacın altında durmuştu. Gözyaşı sel olmuş akıyordu.
Ağaç yaşlıydı. Kökleri toprağın içinde değil, sanki yeryüzüne doğru akıyordu.
Gökyüzü Adamı aynı anda geldi. Tıpkı kadın gibi ağaca yaslandı ve Elini ağacın gövdesine koydu.
Kadın kalbine.
Ve aynı anda hissettiler:
“Biz daha önce ayrılmış iki yarım değiliz.
Biz birlikte büyümek için farklı yönlere kök salmış iki gücüz.”
Aralarındaki aşk ateşi kor gibi yaktı. Kavurdu, savurdu, kuruyan yapraklar birer birer döküldü. Sonunda duruldular birbirlerinden habersiz zaman dilimi içerisinde.
Ateş yakar ve söner.
Onlarınki su gibiydi.
Yol buldu.
Taştı.
Birleşti.
Ve her birleştiğinde daha berrak oldu.
Kadın ona dedi ki:
“Beni seviyorsan beni tutma.”
🩷
Adam cevap verdi:
“Seni seviyorsam yanında yürürüm.”
🩷
Ve o gün bir karar verdiler.
Birbirlerine sahip olmayacaklardı.
Birbirlerinin yönünü büyüteceklerdi.
🌸
Yıllar geçti.
Fırtınalar oldu.
Rüzgâr dalları kırdı.
Ama kökler…
Kökler birbirine dolandı.
Bir gün kadın sordu:
“Ya bir gün seni kaybedersem?”
🩷
Adam gülümsedi:
“Bir ağaç diğerini kaybetmez.
Kökler toprağın altında birbirini hep bulur.”
🩷
Ve öldüklerinde bile ayrılmadılar.
Biri orman oldu.
Diğeri rüzgâr.
Orman rüzgârı beklemedi.
Rüzgâr ormanı terk etmedi.
Ve o toprakta doğan herkes, sebebini bilmeden aşkı daha cesur yaşadı.
Çünkü bazı aşklar iki kişi için değil, gelecek nesiller için yaşanır.
(
🌿 Köklerin Hatırladığı Aşk başlıklı yazı
nurcan-dogru tarafından
2/13/2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
