Eski zamanlarda, bir nehrin kýyýsýnda gün boyu oltasýný suya býrakýp hiç balýk tutamayan bir derviþ yaþarmýþ. Onu her gün eli boþ dönerken gören bir genç, merakla yanýna yaklaþýp sormuþ: "Pirim, her gün buradasýn ama kovan hep boþ. Neden hala bekliyorsun? Bu kadar sabýr boþa deðil mi?". Derviþ, gülümsemiþ ve þöyle demiþ: "Evlat, ben balýk tutmak için deðil, nehrin sesini duymak için buradayým. Balýk gelirse rýzýktýr, gelmezse kýsmet. Beklemek, sadece sona ulaþmak deðildir; beklemek, yolun tozunu yutarken ruhunu terbiye etmektir.".

Biz modern zamanýn insanlarý, beklemeyi bir kayýp, bir yenilgi sanýyoruz. Dijital bir kuþatmanýn altýnda, dikkatimizi saniyelerle ölçer olduk. Ekranlar arasýnda savrulurken, bir cümlenin sonunu getirecek nefesimiz, bir dostun derdini sonuna kadar dinleyecek takatimiz kalmadý. Bu hýz çaðý, dikkatimizi parça parça edip ruhumuzu sabýrsýzlýðýn hýrçýn kollarýna býraktý. Artýk her þey bir týk mesafesinde olsun istiyoruz; iyileþmek de, sevmek de, var olmak da... Oysa hýzýn olduðu yerde derinlik kayboluyor; sonra da yüzeyde kalmanýn sýð sancýsýný yaþamak sanýyoruz.

Zamanýn eskiye göre daha çabuk geçtiðini hissetmemiz ise asla bir tesadüf deðil. Hayatýmýza giren sonsuz veri akýþý, zihnimizin zaman algýsýný birer anlýk kareye dönüþtürdü. Eskiden bir mektubu beklerken geçen yedi günün bir aðýrlýðý, bir kokusu, bir rengi vardý; çünkü o bekleyiþin içinde bir emek gizliydi. Þimdi ise her þey anlýk olduðu için, zihnimiz o anlarý derinlikli bir katmana kaydedemiyor. Hatýralar birikmedikçe, zaman elimizden bir kum tanesi gibi süzülüp gidiyor. Anlarý hakkýyla yaþayamadýðýmýz için ömür, sanki hýzlandýrýlmýþ bir film þeridi gibi önümüzden akýp geçiyor.

Ýþte ‘zaman ne kadar çabuk geçiyor’un altýndaki gerçek budur. Asýl sýr buradadýr: Beklemeyi unuttuðumuz için, zamanýn bizi terk etmesine engel olamýyoruz. Þehirlerin devasa gürültüsü içinde görüyorum ki; beklemek bir eylemsizlik hali deðildir. Aksine, en yoðun deruni yolculuktur. Ýnsan beklerken aslýnda en çok kendisiyle karþýlaþýr. O mektubun gelmediði, o telefonun çalmadýðý saatlerde, dijital dünyanýn sahte kalabalýðýndan sýyrýlýp gönül dünyamýzýn sessiz gurbetiyle yüzleþiriz. Toyluðumuz o anlarda neden hemen olmuyor diye baðýrýrken, bilge yanýmýz fýsýldar: Her þey vaktini bekler.

Alman þair ve düþünür Rainer Maria Rilke’nin de dediði gibi: "Sabýrlý olmalý insan; henüz cevaplanmamýþ olan sorulara, kapalý duran odalara bakar gibi bakmalý.". Bizler kapýlarý kýrmaya çalýþýrken, kapýlarýn sadece doðru anahtarla ve doðru zamanda açýlacaðýný unutuyoruz. Memleketin sakin akþamlarýnda, bir kahve buðusunda ya da bir dostun dilsiz bakýþýnda saklýdýr bu sýr. Sabýr, bizi biz yapan ince sýzýyý muhafaza etmektir. Teslimiyet ise o sýzýnýn, bizi iyileþtirecek olan hakikatin ta kendisi olduðunu anlamaktýr.

Hayatýn hýzýna inat durup beklemeyi seçenler, aslýnda hayatý en derinden yaþayanlardýr. Çünkü onlar, sonucun deðil, sürecin içindeki kutsal dokunuþu hissetmiþlerdir. Beklemenin asaleti, sonucun belirsizliðine raðmen yolda kalabilme cesaretidir. Zamanýn kýyýsýnda beklemek, bir çaresizlik deðil; evrenin muazzam dengesine duyulan sonsuz bir güvendir. Biz o bekleyiþin içinde demlendikçe, ruhumuzun tozlarý savrulur ve geriye sadece saf, duru hakikat kalýr.

Belki de hayat, biz menzile varmaya çalýþýrken deðil; menzilin eþiðinde, rüzgârýn sesini dinleyerek beklediðimiz uçsuz buçaksýz boþlukta saklýdýr. Sadece çayý demlemeyelim, zamaný da demlemeyi öðrenelim. Ne dersiniz?

Aþk ile eyvallah.

Derya Deniz DÝNÇ