Bak bu sefer sözünü tutuyorum,

Can sevdiðim, Susuyorum…

Gökyüzüne hasret kalmayacaðým….

— Mavi Sürgün (Kýymetli Meslektaþýma ilham kaynaðým olduðu ve denememde kullanma izni verdiði için sonsuz þükranlarýmla.)

Eski zamanlarýn birinde, gürültüsüyle göðü inleten bir panayýr kurulmuþ. Herkes elindekini deðil, ruhunu satýlýða çýkarmýþ. Kimi makam için onurunu, kimi bir avuç altýn için kardeþini, kimi de bir koltuk uðruna yýllarýn emeðini pazarýn ortasýna fýrlatmýþ. O büyük kargaþanýn içinde, sýrtýnda heybesiyle sessizce yürüyen bir ihtiyar varmýþ. Hiç konuþmuyor, sadece gökyüzüne bakýyormuþ. Panayýrýn en gürültücü tellalý yanýna gelip "Neden bir þey söylemiyorsun? Neden sen de bu pazara dâhil olmuyorsun?" diye sormuþ. Ýhtiyar, bir tutam rüzgâr çýkarýr gibi derin bir nefes almýþ ve fýsýldamýþ: "baþlarda dünyayý deðiþtirmek için baðýrýyordum; þimdi ise dünyanýn beni deðiþtirmesine izin vermemek için susuyorum. Ben dilimi yordum, gönlümü deðil. Satýlacak neyim kaldý ki bu pazara çýkayým? Benim sözleþmem, elinin kirini silemeyeceðim kalabalýklarla deðil; asla satýn alýnamayacak olan berrak gökyüzüyledir."

Hayatýn kirli çarklarý arasýna sýkýþmýþ et ve kemik yýðýný olmaktan kurtulmanýn yolu, bazen sadece geri çekilmektir. Ýnsan, gençliðinin hýrçýn rüzgârýyla fýrtýnalarýn üzerine yürürken, günün birinde fýrtýnanýn deðil, kalbindeki dilsiz sýðýnaðýn kendisini kurtaracaðýný fark eder. Makam hýrsýnýn aðýr kokusu, beþ kuruþluk ruhlarýn arsýz çýðlýklarý ve elinin kirini silmeye bile deðmeyecek insanlarýn hüküm sürdüðü bu düzende; susmak, bir yenilgi deðil, en asil direniþtir.

Bizler, kelimelerin kadrini bilmeyenlere cümleler kurarak, kalbimizden parçalar koparýp verdik. Ýnsanlýðýn sudan ucuz bir meta gibi pazar pazar gezdirildiði bu çaðda ruhu; kirli tezgâhtan çekip çýkarmak, bir kaçýþ deðildir. Teslimiyet, burada bir acizlik olamaz; insanýn kendi deruni maviliðine, tertemiz gökyüzüne olan sadakatidir. Yorulmak, bu dünyada baþýmýza gelen en sahici, en insani þeydir. Ýnsan, makam için en alt basamaða inenleri izlerken eksilir. Ve sonra bir gün,  "Can sevdiði"ne, yani kendi kimsesizliðine bir söz verir. Bu suskunluk, güvenli bir limana demir atmak, artýk kimsenin canýný yakamayacaðý kuytuya sýðýnmaktýr.

Anlýyoruz ki; sýð sularý en hafif rüzgârlar bile boðarken, derin denizleri büyük sevdalar dindirir. Derin ve esrarengiz olan her þey, gürültüden kaçýp kendi sükûtuna sýðýnýr. Çünkü susanlar, aslýnda dünyanýn en derin yerindedirler.

Ýnsan, baþkalarýnýn omuzlarýna basarak yükselenlerin arasýnda, ancak kendi içine doðru göç ederek nefes alabilir. O güvenli limanda ne makam sahiplerinin kibri ne de piyasanýn ucuz hesaplarý var olabilir. Orada sadece gökyüzü ve gökyüzüne bakacak kadar berrak kalmýþ bir çift göz vardýr. Susmak, dünyanýn tüm kirinden arýnmanýn ve çocuksu masumiyeti korumanýn yegâne yoludur. Artýk gökyüzüne hasret kalmayacaðýz; çünkü o uçsuz buçaksýz maviliði, kimsenin dokunamayacaðý kuytuya, en derunimize hapsettik. Ancak bilinsin ki; bu sükût bir huzur deðil, kelimelerin kadrini bilmeyenlere verilmiþ en aðýr cevaptýr. Gönül pencerelerimiz kapansa da, ayný gökyüzünün altýnda birbirimize deðmeden susuyor olmak... Ýþte asýl direniþ bu sessiz ortaklýktadýr.

Aþk ile eyvallah.

Derya Deniz DÝNÇ