Vaktiyle bir kadýn, göðsündeki dinmek bilmeyen boþluðu susturmak için þehrin en ýþýltýlý pazar yerine gitmiþ. Orada herkes birbirine parýltýlý cam küreler satýyor, "Bunu alýrsan eksikliðin biter," diyormuþ. Kadýn en büyüðünü, en ýþýklý olanýný seçmiþ; avucunda tuttuðu an camýn sahte serinliðinin sýzýsýný dindireceðine inanmýþ. Ama cam küre avucunun içinde ýsýndýkça, kadýnýn içindeki boþluk daha da büyümüþ, geniþlemiþ; sanki yuttukça acýkan bir dev yerleþmiþ yüreðine. Bir gün fýrtýnada titreyen bir çocuk görmüþ. Hýrkasýný çocuðun omzuna býraktýðý sessiz geceye kadar, ne yapsa boþluðu doyuramamýþ. O gece, elleri boþaldýðýnda ama yüreði bir baþkasýnýn nefesiyle ýsýndýðýnda anlamýþ; bazen eksilmek, aslýnda en büyük tamamlanmaymýþ.

Hepimiz modern zamanýn pýrýltýlý sahnesinde, kapitalist dünyanýn kurduðu kocaman bir tiyatronun baþrol oyuncularýyýz artýk. Bize mutluluðun satýn alýnabilir bir dekor, vitrinlerden toplanabilir bir eþya olduðu fýsýldanýyor her köþe baþýnda. Durmadan yeni hazlar, yeni paketler, yeni unvanlar istiyoruz. Çünkü sistem, bizi bitmek bilmeyen bir iþtahýn kölesi kýldý. Oysa bu sahnede iki farklý ses yankýlanýyor içimizde: Biri, beynimizdeki hýrslý ve gürültücü iþçi; yani dopamin. O iþçi durmadan "Al!" diye baðýrýyor. "Daha fazlasýný al, daha hýzlý yaþa, daha çok alkýþ topla!" O baðýrdýkça biz parladýðýmýzý sanýyoruz ama aslýnda her yeni parýltýyla biraz daha sönüyoruz. Çünkü dopaminin ateþi yakýcýdýr; ruhu bir anlýk heyecanla kavurur ve geriye sadece daha fazlasýný isteyen huysuz bir açlýk býrakýr.

Diðer ses ise ruhun en kuytu, en sakin köþesinde bekleyen þefkatli anne; yani serotonindir. O, dopaminin gürültüsünden yorulan kalbimize fýsýltýyla "Ver!" der. "Bölüþ, bir cana dokun,serin pýnarda yorgunluðunu dindir." Serotonin, biriktirilen eþyalarýn deðil, dokunulan kalplerin dilini konuþur. Kapitalist düzen bizi hýrslý iþçinin peþinde nefes nefese koþturarak yalnýzlýða mahkûm ederken; biz þefkatli annenin sessiz, deruni þefkatini, paylaþýlan sessiz huzuru unutuyoruz. Vitrinlerin sahte ýþýklarý gözümüzü boyadýkça, kendi sükûnetimize giden yolu kaybediyoruz.

Ünlü düþünür Zygmunt Bauman bu trajediyi ne güzel özetler: "Tüketim toplumu, üyelerini sürekli olarak her an mutlu olmaya zorlar; ancak bu mutluluk vaadi, peþinden koþulan hazzýn hiçbir zaman tam anlamýyla doyurulmamasý üzerine kuruludur." Bizler, sahip olduðumuz nesnelerin toplamý olduðumuza inandýrýldýk. Oysa insan, sadece paylaþtýðý acýlar ve sevinçlerle gerçek bir varlýk kazanýr. Biriktirdiðimiz her þey aslýnda bizi biraz daha aðýrlaþtýrýyor, oysa bölüþtüðümüz her lokma bizi aðýr yüklerden kurtarýp hafifletiyor.

Þimdi gürültülü sahnelerden inip, kendi içimizdeki derin sükûnete dönme vaktidir. Hayat, biriktirdiðimiz nesnelerin cansýz yýðýný deðil, dokunduðumuz kalplerin canlý yankýsýdýr. Anlýk parlayýp sönen hazlar birer kibrit çöpü gibidir; sadece parmaklarýmýzý yakar. Gerçek mutluluk ise karanlýk gecede yol gösteren sönmez fenerdir. Gün çekilip de perdeler kapandýðýnda, alkýþlar sustuðunda ve biz büyük sessizlikle baþ baþa kaldýðýmýzda; elimizde kalan tükettiðimiz süslü paketlerin boþluðu olmayacak.

O an geldiðinde bizi teselli edecek olan tek þey; birinin gözyaþýný silerken parmak uçlarýmýza bulaþan merhamet, paylaþýlan sessiz mutluluk ve alýnan derin nefes olacaktýr. Unutmamalýyýz ki, kâinatta paylaþýlýnca eksilmeyen, aksine paylaþýldýkça devleþen ve çoðalan tek duygu mutluluktur. Gerisi sadece sahnede unutulmuþ, tozlu birer dekordur.

Aþk ile eyvallah.

Derya Deniz DÝNÇ