Gece yarýsý mutfaðýn ýþýðýný açmadan, buzdolabýnýn donuk beyazlýðýna bakarken buluyorsun kendini. Elinde tuttuðun bardaðý masaya býrakýrken çýkan tok ses, evin içindeki tüm sessizliði bir býçak gibi bölüyor. Duvardaki saatin akrebiyle yelkovaný her saniye bir çemberi tamamlýyor ama sen olduðun yerde sayýyorsun sanki. Yüzündeki yorgunluðu avuçlarýnla silmeye çalýþýrken, aslýnda hiçbir yere gidilemediðini, her kapýnýn ayný boþluða açýldýðýný yüzleþme vakti geldiðinde anlýyorsun. Ne kaçabiliyorsun bu döngüden ne de durdurabiliyorsun; sadece karanlýk mutfakta, kendi nefesinin sesini dinleyerek çemberin tam ortasýnda öylece duruyorsun.

Çok genç yaþlarýmda hep "acýya borcumu ödedim" der dururdum. Zamanla anladým ki, aslýnda kimsenin acýya ödenecek bir borcu yokmuþ. Zira acý; çekmemiz gereken bir yükümlülük deðil asla. Kendimize yaptýðýmýz haksýzlýðý, kimselerin gücü yetmez bize yapmaya deðil mi? Biz kendimize acýdýkça, hayatýn zaten dik olan yokuþlarýný çok daha zorlaþtýrýyoruz.

Hayat bir döngü… Týpký bir çembere benziyor. Dönüp dolaþýp ayný sarsýcý noktaya geliyoruz her birimiz. Herkes doðuyor, herkes büyüyor, herkes yaþlanýyor ve herkes kaçýnýlmaz sonu tadýyor. Yaþadýklarýmýz, her ne kadar farklý maskeler taksa da özünde birbirine çok benziyor. Sonuç tam olarak þu: hepimiz üzerimize düþeni yaþýyoruz.

Etkilendiðim bir söz vardýr; der ki: "Ýnsan üç kere doðarmýþ. Ýlki annesinden, on sekizinde tercihlerinden, kýrkýnda hatalarýndan…". Bu sözün göðüs kafesinde yarattýðý aðýrlýðý kavrayabilmek için, heybeye yýðýnla tecrübe ve biraz da kýrgýnlýk biriktirmek gerekiyor. Gençliðin deli fiþek çaðlarýnda yaptýðýmýz seçimlerin; okuduðumuz okulun, seçtiðimiz mesleðin ya da elini tuttuðumuz insanýn bedelini bazen ömür boyu, sessiz sedasýz ödüyoruz. Doðru tercihler yaþam kalitemizi yükseltirken, yanlýþ olanlar bir dolu piþmanlýðýn gölgesini býrakýyor ardýmýzda.

Kýrklý yaþlarýn eþiðine vardýðýmýzda, geriye dönüp bakýnca heybemizde tecrübe biriktiðini görüyoruz ancak buna raðmen hâlâ tökezliyoruz. Ve ne yazýk ki, kýrkýndan sonra yapýlan hatalarýn enkazýný kaldýrmak için bazen ne yeterli zaman ne de derman bulabiliyoruz. Hayatýn anlamýný sorguladýðýmýzda, herkesin yarasý neredeyse oradan bir cevap alýyoruz. Biz aslýnda en çok kendimizde olmayaný, ulaþamadýðýmýzý hayatýn merkezine koyup bu arayýþa "anlam" diyoruz; belki de bütün yanýlgýmýz burada baþlýyor. Yani paramýz yoksa para, evladýmýz yoksa çocuk, hayat arkadaþýmýz yoksa eþ, saðlýðýmýz yoksa saðlýk hayatýn anlamý oluveriyor.

Kalplerimiz yorgun, hem de çok yorgun. Bu yorgunluðun farkýna bile varamadan, nefes nefese yaþamý tüketiyoruz. Felsefenin derin dehlizlerinde de durum pek farklý deðil. Kimi daha çok öðrenmenin ýþýðýnda arýyor anlamý, kimi iyi olmanýn huzurunda, kimi ise en basit haliyle yaþamanýn yalýnlýðýnda. Bazýlarý anlýk zevklerin peþinde koþarken, bazýlarý mantýðýn soðuk kanatlarý altýna sýðýnýp caný yanmasýn istiyor. Bazýsý ise hayatýn hiçbir anlamý olmadýðýný, her þeyin koca bir boþluktan ibaret olduðunu savunuyor.

Çemberin daraldýðý ya da geniþlediði, hýzlandýðý ya da yavaþladýðý mevsimlerden geçiyoruz. Deðiþmeyen hiçbir þey kalmýyor aslýnda; deðerlerimiz, bizi biz yapanlar, sevdiklerimiz ve hatta nefretlerimiz bile baþkalaþýyor. Çünkü her gün, bir öncekine veda edip yeni bir sayfa açýyoruz. Ne var ki çemberin kendisi hiç deðiþmiyor; biz tam ortasýndayýz ve oradan çýkma þansýmýz yok.

Öyleyse bu çemberi büyütmenin, dar alanlarý daha renkli hale getirmenin yollarýný keþfetmeliyiz. Bu yol meþakkatli ve yorucu olabilir. Ama unutulmamalýdýr ki; mutluluða giden bir yol yoktur, çünkü mutluluðun kendisi yoldur. Hayatý anlamlandýrarak, sadece kendin için deðil, etrafýna da o ýþýðý vererek yaþamak; bana göre insanýn sýrtýndaki en asil görevdir, sadece bir tercih deðil…

O halde vazgeçmeden, özgürce, onurluca ve hepsinden önemlisi yüreklice kendimiz olarak kalmalýyýz. Býrakýn çember dönmeye devam etsin. Durduðu an zaten hayat da durmuþ olacak.

Aþk ile eyvallah.

Derya Deniz DÝNÇ