Hikâye bu ya; melekler insanlarýn mutluluðu çok hoyratça kullandýklarýný görünce kýzmýþlar. "Biz en iyisi mutluluðu insanlarýn hiç bulamayacaklarý bir yere saklayalým. Zor bulsunlar ki kýymetini bilsinler," demiþler. Birçok yer denedikten sonra mutluluðu insanýn kalbine saklamaya karar vermiþler. Gerçekte kalplerinde saklý mutluluðu dýþarýda arayan insanoðlu ise yüzyýllarca onu bulmak umuduyla helak olmuþ.

Anlamayý býraktýðýnýz her insan, aslýnda sizi kendinize biraz daha yaklaþtýran bir kapýdýr. Dýþarýnýn gürültüsünde kaybolanlarýn aksine, kendi kalbindeki saklý defineyi bulabilenler için hayat artýk bir arayýþ deðil, bir kabul ediþtir. Kendinizle barýþmak, kusursuz görünme yorgunluðunu bir kenara býrakýp, altýndaki dürüst ve hýrpalanmýþ çehreyle el sýkýþmaktýr.

Bu barýþýn alfabesi, ilk önce aynadaki acýlý kýrýklarý sevmekle baþlar. Yüzdeki her çizgi, saçtaki her beyaz tel ve ruhtaki derin yara izleri; bir yenilginin deðil, fýrtýnalý hayatta kalma savaþýnýn gövdemize kazýnmýþ izleridir. Ýnsan, kendi yýkýntýlarýndan bir kale inþa etmeyi öðrendiðinde dýþarýdaki fýrtýnalar artýk sadece birer uðultudan ibaret kalýr. Baþkalarý sizi sevsin, onaylasýn ya da sizi kendi sýð kalýplarýna sýðdýrsýn diye kendinizden verdiðiniz her ödün, aslýnda kalbinizdeki o saklý emaneti biraz daha derine gömmektir. Oysa hayýr diyebilmenin keskin hafifliði, sýnýrlarýný bir uçurum kenarý titizliðiyle çizebilmek, insanýn kendine yapacaðý en büyük iyiliktir.

Zira kendisiyle barýþýk olan insan, kalabalýðýn sahte sýcaklýðýnda üþümek yerine, kendi kimsesizliðinin serinliðinde derman bulmayý bilir. O sessizlikte duyulan kendi sesiniz, dünyanýn tüm alkýþlarýndan daha gürdür. Geçmiþin hayaletlerini azat etmek; yaþanan tüm acýlarýn sorumluluðunu sýrtýnýzdan atýp, içinizdeki küçük ve çaresiz çocuðun ellerinden tutarak "Geçti, hepsi geçti; yaþananlar senin suçun deðildi," diyebilecek kadar þefkatli olabilmektir.

Baþkalarýnýn ýþýðýyla aydýnlanmaya çalýþmayan, baþkasýnýn çiçek bahçesine bakýp kendi saksýsýndaki tek bir yapraða küsmeyen insan, kýyaslama hapishanesinden kurtulmuþ demektir. Bu kurtuluþ, özgürlüðün temel taþýdýr. Kaba kuvvetin güç, zarafetin ise güçsüzlük sayýldýðý bu hoyrat dünyada; naif kalabilmek, zarif bir duruþu koruyabilmek en büyük direniþtir. Ýnsan eksildikçe derinleþir; hayat bir þeyleri alýp götürdüðünde oluþan boþluðu felsefeyle, edebiyatla ve hakikatle doldurabilmek kalbin en büyük zenginliðidir.

Nietzsche’nin sarsýcý uyarýsý kulaklarýmýzda çýnlar: "Kendi alevinde yanmaya hazýr olmalýsýn; önce kül olmadan nasýl yeni olabilirsin ki?". Sonunda, baþkalarýnýn sizin hakkýnýzda kurduðu sýð senaryolara sadece gülümseyip geçmek ve her þeye raðmen o büyük kelimeye, eyvallaha sýðýnmak; meleklerin kalbinize sakladýðý þifreyi çözmektir. Eyvallah demek, bir boyun eðme deðil; olana da olmayana da, gidene de kalana da büyük bir olgunlukla baþ eðip, kendi yoluna devam edebilme onurudur. Bu, kalbinizdeki saklý sevgiye ve vicdanýnýza verdiðiniz sessiz bir sözdür. Çünkü hayat, birilerini razý etme çabasý deðil, kalbindeki saklý þifreye sadýk kalma davasýdýr.

Aþk ile eyvallah