Vaktiyle bir bilgeye sormuþlar: "Ýnsan neden kendi kalbine bu kadar geç misafir olur?" Bilge demiþ ki: "Çünkü kapýnýn dýþýndaki gürültü, içerideki fýsýltýyý bastýrýr. Ýnsan, ancak dýþarýdaki sesler sustuðunda kendi gerçeðiyle tanýþmaya cesaret eder." Çoðu kimse için yalnýzlýk, bir duvarýn ardýna gizlenmiþ ýssýz bir yenilgidir. Oysa hayatýn süzgecinden geçmiþ, her darbenin izini bir madalya gibi ruhunda taþýyanlar için yalnýzlýk; yanlýþ bir kalabalýkta kaybolmaktansa, doðru bir ýssýzlýkta nefes almayý seçmektir.

Ýnsanýn serüveninde en büyük yanýlgý, yan yana durmayý can cana durmak sanmasýdýr. Oysa öyle sofralar vardýr ki, üzerinde kuþ sütü eksik olsa da ruhu besleyecek tek bir kelam bulunmaz. Memleketin renkli ama yorgun sokaklarýnda, sýrf kapýnýn ardýndaki sessizlikten kaçmak için gidilen her yabancý adres, aslýnda insanýn kendi içindeki gurbeti derinleþtirir. Ömür dediðimiz kýsa yolculuðun orta yerine geldiðimizde, artýk kiminle olduðumuzdan ziyade, o kimsenin ruhumuzda neyi eksiltip neyi tamamladýðýna bakýyoruz.

Asalet, biraz da beklemeyi bilmektir. Hiç gelmeyecek bir yolcunun ihtimaline raðmen, evin her köþesini taze bir ümitle donatmak, aslýnda yolcuya deðil; kendi içimizdeki bitmek bilmeyen sevme ve deðer verme kabiliyetine tutunmaktýr. Ýki kiþilik bir yalanýn aðýrlýðý altýnda ezilmektense, tek kiþilik bir doðruluðun hafifliðinde nefes almayý öðreniyor insan. Ýnsanýn insana kattýðý yarar su götürmez belki ama bu yarar, bir baþkasýnýn gölgesinde kendi asaletini kaybetme pahasýna olmamalý. Kendi fenerini yakamayan, baþkasýnýn ýþýðýnda sadece kendi karanlýðýný büyütür.

Bizim memleketin papatyalarý gibidir seçilmiþ bir yalnýzlýk; ayakaltýnda ezilse de, fark edilmese de kendi topraðýnýn sadakatine tutunur. Akþamýn aðýr perdesi indiðinde, vitrinlerin parýltýsý yerini hakikate býrakýr. Kapýyý anahtarla açmanýn verdiði o soðuk metal sesi, aslýnda özgürlüðün týnýsýný fýsýldar kulaklara. Eðer içeride bekleyen muhteþem sessizlik korkutucu gelmiyorsa, dünya gürültüsüne teslim olmayacak kadar güçlenmiþiz demektir.

Sitemim, yalnýzlýða bir acizlik gömleði biçenlere... Oysa yalnýzlýk, bir kaçýþ deðil; aksine en büyük yüzleþmedir. Ýkiyüzlü aynalardan, kalbi örseleyen vedalardan ve menfaat üzerine kurulu dostluklardan sýyrýlýp, kendi kalbinin limanýna sýðýnmaktýr. Bu duruþ, bir vazgeçiþ deðil; hayatýn tüm kargaþasýna karþý verilmiþ en bilgece cevaptýr. Ýnsan, insanýn yurdu olmayý baþaramadýðýnda, o zaman kendi sessizliðinde gerçek bir yurt bulur kendine.

Nihayetinde son kapýya vardýðýmýzda, yanýmýzda ne kalabalýklarýn alkýþý ne de sahte sofralarýn týnýsý olacak. Heybemizde sadece, kimse bakmýyorken bile kendimize ne kadar dürüst kalabildiðimizin maðrur sýzýsý kalacak. Yanlýþ bir sýðýnakta, baþkasýnýn ateþiyle ýsýnmaya çalýþýrken ruhunu üþütmektense, kendi yalnýzlýðýnýn güneþinde yanmak çok daha sahici. Bu bir yenilgi deðil; gürültüden arýnýp, yaþamak denen o zorlu sanatý kendi özünde, en saf ve en kimsesiz haliyle koruma inadýdýr. Bir direniþtir yaþamak; ister kalabalýklar içinde isterse tek baþýna…

Aþk ile eyvallah,

Derya Deniz DÝNÇ