Bir Mahalleydi Çocukluk 1980lerde
televizyonun üstünde dantel örtü,
antenle ayar tutturmaya çalışan bir baba
ve susun başlıyor diye bağıran bir anne vardı.
Akşamlar erken kararırdı,
ama içimiz gündüzden parlaktı.
Mahalle bizim evimizde,
iki bina arası kale,
boş arsa stadyum,
çamur en samimi arkadaştı.
Top lastikti,
patlayınca ağlardık
ama ertesi gün yine oynardık
hayat tam da böyle öğretti direnmeyi.
İstop derdik,
dünya dururdu.
Birdirbirde uçmayı,
yakantopta hedef olmayı,
sobe deyince var olmayı öğrendik.
Saklambaçta
en iyi saklanan değil,
en sabırlı kazandı.
Gazoz kapakları cebimizde
çıngıraklı bir servetti.
Uludağ mı, Çamlıca mı
hararetli tartışmalarımız vardı.
Bir şişe gazoz,
beş çocuk,
sonsuz mutluluktu.
Bakkal amca
mahallenin bankasıydı,
yaz deftere demek
geleceğe verilen sözdü.
Albeni çikolata falım sakızı,
Turbo mu yoksa Tipitip mi
hayat memat meselesiydi.
Çıkmayan tasoya
kader der geçerdik.
Annemiz balkondan bağırırdı.
Yemek soğuyor.
O ses
güneşten daha güçlüydü.
Ezan, oyunun final müziğiydi,
itiraz kabul etmezdi.
Kışın soba başında
kestane patlardı,
çıkan ses bile sürprizdi.
Üstümüzde yün kazak,
elektrik gidince
mum ışığında masal anlatılırdı.
Karanlık korkutmazdı,
çünkü yan yanaydık.
Cumartesi sabahları
Şirinler, Voltran,
Şeker Kız Candy ile uyanırdık.
Okul çantası ağırdı
ama umut hafifti.
Öğretmenin tebeşiri,
hayatın ilk ciddiyetiyle tanıştırırdı bizi.
Dizlerimiz yara bere içindeydi,
ama kalbimiz tertemizdi.
Bir tokaya küser,
bir gülüşle barışırdık.
Oyuncaklarımız azdı,
hayal gücümüz sınırsız.
Şimdi dönüp bakınca
anlıyorum.
Biz fakir değildik,
sade mutluyduk.
Zaman yavaştı,
insanlar yakın,
çocukluk gerçekti.
Seksenler.
Bir mahalleydi çocukluk.
Kapısı kilitsiz,
kalbi gürültülü,
hatırası hâlâ sesli.
Ve ben ne zaman
bir gazoz kapağı görsem,
bir sokak lambası yanıp sönse,
içimde bir çocuk
sobe diye bağırır
zamana yakalanmadan.