
Kırılmış bir aynanın dili var içimde,
Her parça başka bir kelimeyi nakşediyor maziye
Sesimdeki grileşmiş kesikler
En çok kanayan yeri parçalıyor
Çoğalırken dilimin ucundaki paslı bir anahtar Açamadığım her kapının tadını taşıyor
Gönlü kırık rüzgârlar geçiyor içimden,
Geçmişi sürüklüyor uzaklara,
Ben kalıyorum
Dağılmış harfler gibi,
Toplanmayı unutmuş bir anlamın ortasında.
Kirpiklerimin altında camdan bir iklim saklı,
En ufak bakışta kırılıp yağıyor içime
Avuçlarımda çözülmüş bir harf tozu ,
Neyin adını yazmaya kalksam dağılıyor
Unutmanın nabzı bile yavaşlıyor
Kırılmanın tam eşiğinde donuyor saniyeler
Her şeyin bittiği yerde değil,
Başlayamadığı durakta susuyor methiyeler
Adımlarımla çizdiğim o eski haritanın
Hâlâ yol tarifini ezberden sayıyorum.