Ölenle Öylesine Ölünüyor ki Ve El Fatiha

Çörek otu dahi yetmedi nazarın ifşasında soyutlandı iyilik ve dağıldı haneler mevsimin dahi gücü yetmedi ama definde gök gürledi nameler sundu kara bulutlar ne iksirdi ne sihir sadece meleklerin gözyaşı ve yıkandı toprak temizlendi beden bir anne öldü bir anne yitti ve geride kalanların asla da umurunda olmadığı soyutlandığı kadar o halis muhlis kalp bir kalp ki kalbini verebilirdi duran kalbi yerine annesinin ama vakit geçti çok geç belki de gitmesi gerekenler bekleyecek ve verecekti hesabını:

Sadece bir beden sadece bir ceset

Adı konmamış hâsıl olan bu nefret

Soytarı sevinçler kabilesi

Satılmış ruhların arifesi.

Gönlü berrak sudan da saf

Cefasını sefa bildiği

Rahmetini sona sakladığı evrenin

Endamlı olmadı ölüm sıradan

Ya bu ölümü, bire bir yaşayan?

Ondan da sorulmadı çünkü yok sayıldı

Nasıl da kifayetsiz

Bir cami avlusu ve bekleyiş

Gövde gösterisinde üç beş insan

Ne de olsa sırıtmamalıydı karanlıkları

El verdikleri kadar kâfire

Ve hoca inletti yeri göğü:

Ve el-Fatiha…

Sudan sebepler miydi yoksa?

Servet avcısı iş başında

Ki beklemeden de ölümü girişti tuzağına

Bir arya değil

Bir nida hiç değil

Sahte sevgiler panayırı:

Seviyorum seni:

Al işte sana aşk tuzağı:

Bir pırlanta da yetmedi

Ederi ne ki?

Karşılığında feda ettiği öz ailesi

Ölümün seferberliği

Ölenle ölünmüyor dendi de dendi:

Lakin bir bilenden sormalı

Ölenle öylesine ölünüyor ki.

Ve hoca inletti yeri göğü:

Ölen insanlığa

Ve el-Fatiha…