Annem Olan Kadının Aynasıyım Artık

Ben şimdi anlıyorum anne
Bir çocuğun ateşi yükselince
neden dünyanın bütün saatleri duruyormuş.
Meğer geçer dediğin her gecede
sen biraz daha eksiliyormuşsun da
bana belli etmiyormuşsun.
Şimdi ben de bir anneyim.
Ve artık hiçbir şey
eskisi kadar basit görünmüyor gözüme.
Bir çorabın teki kaybolunca bile
evin içinde telaşlanan o kadınla
aynı kalbi taşıyorum artık.
Çünkü annelik,
bir canı doğurmaktan çok,
kendini sessizce ikinci plana gömmekmiş.
Sıcak çayı soğuk içmekmiş mesela.
Lokmanın en güzelini fark etmeden uzatmak,
gece herkes uyurken
mutfağın karanlığında yorgunluğunu saklamakmış.
Ben şimdi senin
neden dalıp dalıp gittiğini biliyorum anne.
Bir çocuğun geleceğini düşünmek
insanın omzuna görünmeyen dağlar bindiriyormuş.
Ve anne dediğin kadın,
o dağı sırtında taşırken bile
iyiyim diye gülümseyebiliyormuş.
Şimdi biri bana anne diye seslenince
içimde aynı anda
hem cennet açıyor
hem korkular büyüyor.
Çünkü insan en çok
canından kopanı severken savunmasız kalıyormuş.
Artık farkındayım.
Sen sofrada en son otururken aç değilmişsin,
önce bizi doyurmaya alışmışsın.
Yeni elbiseyi kendine değil bize alırken
yokluğu değil, sevgiyi seçmişsin.
Ve biz çocuk aklıyla
bunu sadece annelik sanmışız.
Oysa annelik,
susarak yorulmakmış.
Ağlayacak yeri olmayınca
banyoda sessizce ağlamakmış.
Kimse duymasın diye musluğu açıp
gözyaşını suya karıştırmakmış.
Şimdi anlıyorum anne.
Bir kadın anne olunca
yalnızca çocuk büyütüyor,
aynı anda kendi çocukluğunu da
içinde yeniden yaşıyor.
Ve bugün,
Anneler Günü dedikleri şey bana artık
çiçekten, hediyeden ibaret görünmüyor.
Bugün,
uykusunu evladına veren kadınların günü.
Kendi kırıklarını içine gömüp
çocuğuna sağlam bir dünya gibi duranların günü.
Bir anne bazen
evin direği değil,
evin görünmeyen duasıdır.
Yıkılmayan sabrıdır.
Sessiz kalan çığlığıdır.
Şimdi içim titreyerek söylüyorum.
Meğer insan
annesine en çok
anne olunca benziyormuş.