Ne tarafa çevirdin yüzünü de
sesini yalnızca duvarların duyduğu bir geceye dönüştün böyle.
Biraz susturmuşsun sanki içindeki kalabalığı.
Perdeleri değil de umutlarını çekmişsin camlardan.
Göğsünün tam ortasında
adı konmamış bir sızıyla dolaşıyorsun.
Her vitrinde başka bir yorgunluk bırakmışsın yüzüne.
Kırılmış saatlerin paslı tik takları asılı boynunda,
zaman bile yürümeye utanıyor üzerinden.
Sanki kimse fark etmesin diye
yağmuru içine yağdırmışsın günlerce.
Sonra bir sandalye çekip insanların arasına
iyiyim diye oturmuşsun usulca.
Hem de çok iyiyim,
derken bile titremiş sesinin kıyıları.
Sahi hangi eski fotoğraftan ödünç aldın bu sahte huzuru.
Hangi sessiz kıyı vurdu gözlerinin içine böyle?
Bir yanını sokak lambalarına bırakmışsın,
bir yanını kilitli çekmecelerde saklamışsın.
Kimse dağılmanı görmesin istemişsin belli.
İçindeki yangını
kül görünümünde taşımayı öğrenmişsin hatta.
Ve en çok da
kendine geç kalmışsın.
Söylesene,
hangi yarım cümlenin gölgesinde unuttun çocukluğunu.
Hangi kırık merdivenden inerken
kalbini aşağıda düşürdün?
Şimdi ellerin cebinde değil de
sanki eski bir vedanın içinde duruyor.
Bakışların, dönüşü olmayan yollar gibi.
Ve sen,
herkese yetişip
kendine varamamış gibisin.
Ama dinle şimdi,
ben geldim.
Artık omuzlarında taşımak zorunda değilsin
susarken bile bağıran o karanlığı.
Bir daha aynalara yabancı bakarsan
karşına ben çıkacağım.
Sen dünyanın bütün yükünü
tek başına sırtlanmaya çalışan o yorgun adam,
geceyi tek başına yenmek zorunda değilsin artık.
Bırak biraz da ben tutayım dağılan yerlerinden.
Bırak saçlarının arasına ellerimi koyup
geçmeyen düşüncelerini susturayım.
Çünkü sen en çok
sevildiğini unutmuş gibisin.
Ben buradayım.
Geç kalınmış bütün sevgilerin yerine.
Kırılmış bütün cümlelerinin dibine.
Ve bundan sonra
ne zaman iyiyim diye yalan söylesen,
gözlerinin içinden gerçeği öpüp alacağım.