Kendime Giden Yollar Kapalı

Dünyayı değiştirmeye çabalamadım asla

Dünyanın hiç değişmeyeceğine olan ümidim hiç kırılmadı.

Dünyanın bir tiyatro sahnesi, değişenin yalnızca figüranlar olduğunu,

Binlerce yıldır aynı oyunun

Farklı kostümlerle sürdüğünü biliyordum.

Seni de değiştirmeye çalışmadım.

Çünkü senin bana benzeme hevesin kadar,

Benim sen olma çabam da

Aynı yangının iki ayrı dumanıydı.

Tek mutlak olan;

Senin kara fırtınalarınla evimin çatısı uçana dek

İçimdeki kayalıklar

Sana; senin bana baktığın kadar bile ilgi duymadı.

Sonra beni aşağı ittin.

Ve o gün canım ellerinde kaldı.

Seni bütün kirimden arınarak sevmek istiyorum.

İşlediğim günahın,

Yaşadığım yasağın

Tadını bile bile alan bir suçlu gibi.

Sonbahar kışa çalarken,

Herkesin elini eteğini çektiği sahiller gibi bedenim.

Bir zamanlar her karışı ayak iziyle dolu,

Şimdi kıyıya vurmuş

Çakıl taşları ve suskun kumlardan ibaret.

Şamarımı yalnızca hak edenin yüzüne indirdim.

Sana gelince...Geri çekildim.

Sevmeyi beceremediysem,

Acılarımı ekmek diye önüne koymak istemedim.

Ama bir vakitler

Saçlarının omuzlarıma düşebileceği kadar yakındım sana.

Sonra...

Hangi söz kırdı içimdeki taşı,

Hangi sessizlik beni kendimden etti,

Bilmiyorum.

Bildiğim tek şey;Eylül değişmedi...

O günden sonra

Hiçbir kapıyı yumruklamadım.

Issızlık da bir memlekettir dedim kendime.

Nüfusuna yalnızlığımı yazdırdım.

Artık geceleri

Ay bile pencereme misafir gelmiyor.

Çünkü karanlık,

Kendi gölgesini bile benden esirgiyor.

Rüzgar geçerken

Adımı söylemiyor hiçbir ağaca.

Kuşlar göç ederken

Kanatlarına emanet etmiyor sesimi.

Ben artık

Yıkılmış evlerin duvar diplerinde açan

İsimsiz otlara benziyorum.

Ne koparan biliyor adımı,

Ne de ezip geçen.

İçimde yıllardır mühürlü duran mahkemenin

Tek hakimi de benim,

Sanığı da.

Haklı çıkmanın bile

İnsan kalbine ağır geldiğini öğrendim.

Bundan sonra

Kimsenin vicdanına sığınmam.

Çünkü merhamet,

Çoğu insanın cebinde taşıdığı

Bozuk para kadar değersizleşti.

Beni ararsan;

Haritalarda zar zor göşterebilecegin bir şehrin

Çatlamış çeşmesinde bulursun.

Suyu çekilmiş,

Ama taşları hala beklemeyi bilen bir meydanda.

Bir gün yine seni sevecek olursam,

Bunun adına umut demeyeceğim.

Yangından kurtulmuş son ağacın

Köklerine tutunan inat diyeceğim.

Çünkü bu çağda

Sevmek;

Çiçek büyütmek değil,

Külün içinden kendi mezar taşını söküp

Yeniden ev yapmaktır.

2026 Temmuzdan Eylüle

Antalya