En Çok da Hasretim Huzura Ve Kendime

‘’Her şeyi bir başka aşka erteleyeceğiz

kış başlıyor sevgilim

hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor

bir yaz daha geçti hiçbir şey anlamadan

oysa yapacak ne çok şey vardı

ve ne kadar az zaman

kış başlıyor sevgilim

iyi bak kendine

gözlerindeki usul şefkati’’(Murathan Mungan)

Her şiir kendi bacağından asılırmış sanırım budur benim kaderim

Öncemde yoksun olduğum şiirlerin gizeminden

Ayrı ve uzak kalmanın bedeli

Hem ön sözüm hiç olmadı bir ömür

Kayıtsız insan izlekleri ile örülü

Ve ben g/örgülü bir Mecnun olmayı seçmişim ezelden beri

Aynı zamanda ruhum yangın teri

Ve elemle örtülü Leyla yüreğimin kederi

Esefle kınandım kınanalı bir ömür

Gel-git aşkların debisinde geçen her gün

Bazen yerleşik düzene isyanım

Gel gör ki domestik bir insanım

Hep de yüreğimin bıçkın sesine kapıldığım

Yerle yeksan edilmiş hayatımın buğrası

Ve bitimsiz kaygılarım

Aşk nasıl ki bir gizeme tekabül etti

Nasıl ki özlemle dans etti

Ruhumdaki ilham perisi

Beni zaten benden etmişti

O ezeli rekabeti

Başlatan yine bendim

Ve yarıştığım sadece kendim

Hem de bedeller ödemeye dünden yeminli

Kâh galip geldiğim

Kâh mağlup olup da usulca içime çekildiğim

Ve işte çektim mi de o pimi

Aşkla ve acıyla yere serildiğim

Dünya denen mahzeni

Cennete dönüştürme dürtüsü benimkisi

Cehennem yolcularından düşen payıma ne ise

Edimlerimde olmadığı kadar sükûnet

Ve huzur dilediğim o manivelaya duyduğum hasret

Sözün özü

Kelamın erbabı olmaya delalet

İyi de ben hep mi çığırtkandım bir ömür?

Lal dünyamda körüklü muhabbetlerin ederinde sürüldüğüm

O coğrafya

O sürgün yeri

Yüreğimden uzak geçiremediğim günlerin değeri

Elbet paha biçilmez değerde

Kayda geçmese de ruhumun isyanı

Benimse isyanım dünyalı hak maliklerine

Verip veriştirdiğim

Ne de olsa asalet idi yüreğimi ucuyla diktiğim

Bazen kopuk bir nida

Bazen bir fısıltı

Ruhumda delişmen kaygılar

Ve dinmek bilmeyen rüzgâr

İç sesim asla olamadığı kadar dış sesin cebbar

Sulusepkeninde kapıldığım

Oysaki kurak mevsimlerde yaşamışlığım

Olmasa da tek gerçeğim

Ben ki tek gerekçemle savunduğum tüm gerçeklerin

Arkasında durabilmenin maliyeti

Aşmışken de boyumu

Hüzzam makamında çalkalanan ruhumu doyumu

Ve dedim ya:

Öncemde şiiri solumadığım alametifarikası

Yalnızlığımın

Ve şimdi şiirle doluluğum

Dolgun ve olgun bir başağım madem

Eğilmem de o yüzden

Yoksa kimsenin öpmem elini

Sıvazlamam da sırtını

Çark eden kaderin mahareti

Şimdimde dolu dolu olduğum şiirin kifayeti

Elbet saklı en derinimde

Soluduğum şu havayı

Solduğum kadar muştalanan yalnızlığımı

Efendice yaşamakla da ilintili

Ben ki yaşamayı beceremediğim hayatın zemherisinde

Kim ise dünyayı zehir eden

Ve kapıp da koyuverdiğim

Karşı geldiğin şu çarpık düzen

Olmasa gerek tek çekincem

Aşkla istişare eden yüreğimin

Son temennisi belki de kendime olan

Uzaklığım ve yakınlığım

Ve de düşkünlüğüm

Tüm desturlarımı da yerinden eden

Ben ki bir Anka Kuşu

Ben ki göklerin Yıldızı

Ben ki ayrık otu addedilen

Ve muhalif olduğum kadar da yalana ve yanlışlara

Sancılı bir ömrün de bitmek bilmeyen vardiyası

Elbet ruhumu da peşkeş çekmeyeceğim zalime

Ol, diyene yakınlığım

Bense olduğum gibiyim

Nice insan hasretini çektiğim

En çok da hasretim huzura ve kendime…