Eklemlere Yerleşen Gölge

Masada iki farklı gazete.

Sen spor sayfalarını katlardın önce,

ben en arkadaki ilanlara bakardım;

radyo cızırdar, musluk damlatır,

pazar sabahı dilsiz bir buhar gibi erirdi aramızda.

Bir gün fark ettim;

bir şeye sinirlenince

sol elimle masayı sertçe tıklatıyorum.

Tıpkı senin uzun akşam yemeklerinde yapıp

bizi çileden çıkardığın o dilsiz ritim gibi.

Nefret ettiğim ne varsa sende,

sessizce yerleşmiş eklemlerime.

Televizyonun kumandasında, mutfak eşiğinde,

hatta bir kazağı çıkartırken başımdan…

her hareketimde senin o eski iskeletinin gölgesi var.

Kavgamız hiç bitmedi aslında,

sadece sesimiz kısıldı zamanla.

Sen kendi doğrularının arkasına çekildin,

ben kendi haklılığımın dehlizine.

Şimdi ne zaman bir kararda tereddüt etsem,

içimden bir ses seninki gibi konuşuyor;

bunu duymak canımı sıkıyor hâlâ,

fakat susturamıyorum da.

Çünkü kaçış yokmuş;

insan en çok itiraz ettiği adama dönüşerek

tamamlıyormuş o çıplak ömrünü.