Eklemlere Yerleşen Gölge

Masada iki farklı gazete.  

Sen spor sayfalarını katlardın önce,  

Ben en arkadaki ilanlara bakardım.  

Konuşmazdık.  

Radyo cızırdar, musluk damlatır,  

Pazar sabahı öylece eriyip giderdi aramızda.  

Bir gün fark ettim:  

Bir şeye sinirlenince  

Sol elimle masayı ritmik ritmik tıklatıyorum.  

Tıpkı senin o uzun akşam yemeklerinde yapıp  

Bizi çileden çıkardığın gibi.  

Nefret ettiğim ne varsa sende,  

Sessizce yerleşmiş eklemlerime.  

Sesi açarken televizyonun kumandasında,  

Odalardan geçip mutfağa yürürken,  

Hatta bir kazağı çıkartırken başımdan…  

Her hareketimde senin hareketlerinin gölgesi var.  

Kavgamız hiç bitmedi aslında,  

Sadece sesimiz kısıldı zamanla.  

Sen kendi doğrularının arkasına çekildin,  

Ben kendi haklılığımın.  

Şimdi ne zaman bir kararda tereddüt etsem,  

İçimden bir ses seninki gibi konuşuyor.  

Bunu duymak canımı sıkıyor hâlâ,  

Ama susturamıyorum da.  

Çünkü kaçış yokmuş;  

İnsan en çok itiraz ettiği adama dönüşerek  

Tamamlıyormuş yaşamını.