Teslimiyet

Düş nöbetlerinden geçtim ben ve peygamber sabrından içtiğim her imgeyi ömür b/elledim bir şiir daha çürüdü ve çektim içimdeki derin kuyudan en çok da bunu sevdim: çektiğim kadar da geri çekilmediğim endamlı vazgeçişlerden değildim ezkaza soyutladıkları bense en çok somun ekmeğin bereketinde çocuk kaldım ve çocuksu sesimde çocuk yüreğimde: büyümeyi de ertelemişken ve işte ansızın annemin de çekip gittiği bu uhrevi yolculukta dünya telaşlarından değil iki âlemli yolculuklardan beslendim en çok da hüzünle ve acıyla…

Bir zikirde doğdu şiir

Fikre tebessüm eden bir cenindi ki şahsına münhasır

Ölümle sevişen tanrısal varlıklar değildi hiçbir

Kıyamet alametinin de yoktu ederi

Mahşerin sıcağında eriyen buz kütlesi

İmha edilecektim madem

Kimdi kim kurcalayan mabedimi?

Ve eşelediği kadar tüm mahremimi

Boy ölçüşeceksin madem öldürmeliydin ilk önce nefsini

Ayırdı yok sandılar zamanın

Mekânın da öfkesine yenik düşen telaşın çok ötesinde

Göğsümde şehir

Şehre eşlik eden kanamalı şiir

Tehdit altında da iken mabedimden uzanan

O iblis donandığı kadar

Bitimsiz kibir

Nefsi ile münazara etmeliydi oysa

Nefesi her kesildiğinde peyda

Olan kara meleğe nasıl ki yoktu itikadı

Aşkın evrelerinde tuzak soru misali

Gel gör ki

Yenik düştüğü kini ve bedeni

Aşkın kıyama durduğu şu ebedi ezeli hayallerimi

Çiğnemekse ikbali

Sabrıma eşlik eden şükür nasıl ki

Delaletti

Sonsuzluğun da kabrine sirayet eden bir emaneti

Değil mi ki sudan sebeplerle kabullendiği

İhaneti

Sunarken karanlığa

Ve işte o İlahi Işık ki

Sabrın selameti

Güneşin doğduğu penceremi

Ne yıkmaya

Ne de yüreğimi yakmaya yetecekti

Beşeri ve iblisi güçleri…

Hâkimiyeti

İlahi Adaletin samimiyeti

Göğün perçemine kıvrılan bir düş gibi

Belki de asla var olmamış o uysal yavru kedi

Tırmalarken göğsümü

Acı hissetmediğimden de öte

Peçesi uçuşan

İnsanlık hali ansızın hâsıl olan öfkeme

Mademki

Sözüm geçmekte

Aşkla huzura erilesi

En çok da insanlığın rütbesi

Apoleti

Taşımakla mükellef hem omzumda hem yüzümde

Hem de endamlı gönlümde

Muktedir olana teslimiyetim

Demek değildi asla teslim olacaktım zalime

O ki:

Mum gibi eriyen

Yürek ki mum alevi gibi

Aşkla huzurla ve hüzünle ve sabırla

Sonsuzluğun nakşında

Titreyen siluetim

Nasıl ki emanetti Mevla’ma

Göğün değil kırık kaportası

Bilakis uçuşan kuşların kırık kanatlarının

Meleklere kesilen faturası

Elbet onaylı bir ömrün

Umarsız ve istisnasın sevmeyen yerkürenin

Zikzaklarına teslim olmadığım kadar da

Karanlığın çağrısına

Azığa alınmış bir düş ki

Metanetimi kollamak adına müşerref olduğuma delalet

Aşk nasıl ki yüzü suyuna hürmet

Ettiğimden de öte

Tüm varlığımla asılı ve sadık kaldığım kalacağım İlahi Adalet

Vurucu olsa da kader ve kuşlar

Yandığıma değerdi rahmet

Bereketi içinde üstüne ant içmekle mükellef

Şiarıma tebligat gönderen onlar ki

İhanet etmenin desturunda

Kendilerine buldukları nice haksız hakka

İsabet

Etmiş bir menzil

Okun saplandığı o temsili resim

Yoktan var edene yürümekle iştigal

Ölü nefsim ve kesilse bile nefesim…