Hantal Saatler

Bir ceket asılır antreye yüzünü unutmuş,

omuzlarındaki çöküntüden tanırsın gideni.

Biz seninle geniş meydanların neşesinde değil,

aynı tütün paketinin son tekinde,

gece yarısı susan o hantal saatlerin

bıraktığı dilsiz boşlukta durduk yan yana.

Yüzeyler soğuk,

bardak altlıklarında kuruyan çember izleri…

Vefa dediğin, açılan eski defterlerin boyu değil bize;

bir odadan diğerine geçerken rüzgârı sönen

ve kapı arkalarında biriken o görünmez tozun

yavaşça tabana yerleşmesidir.

Aynı eşikten geçip birbirinin sesini bulamayan

iki kırık anahtar gibi kaldık çekmecede.

Pasımız aynı nemli iklimden bulaştı,

şimdi hangi kapıyı açmaya kalksak dışarıya,

içerideki o kilitli yalnızlık ele veriyor bizi.

Gölgenin boyu kısalıyor duvarlarda.

Sokaktan geçen son arabanın farı sönüyor yavaşça.

Sistem, kendi sessizliğini doğuruyor tek bir sarsıntıyla;

geriye ne omuzu büken bir yük kalıyor,

ne de o dilsiz hatıranın adsız ağırlığı.

Yatağın boş tarafında,

vücudunun bıraktığı o soğuk çukur titriyor sadece.