Akrostiş

R uhumun çatlaklarından sızan o sönük mum alevini genişlettim adınla,

A llah lafzının azameti sarsarken kalbimi, "Ol" deyişinin o ilk yankısını duydum ruhumda.

H û isminin rüzgârıyla savrulan bir toz tanesiyim, senin sonsuzluğunda kaybolmaya geldim;

M utlak mülkün tek sahibisin, sen ki Rahman’sın; dilsiz karıncaya da, isyankâr kula da rızık veren.

A ziz ve Celil olan adının nuru vurdukça sineme, içimdeki sahte ilahlar bir bir devriliyor;

N ur üstüne nursun O Zât’ınla, gökleri ve yeri ayakta tutan o gizli, mukaddes ipliğin bizzat kendisisin.

V ahid’sin, Ehad’sin; senden gayrı bir sığınak, senden öte bir varlık aramak en büyük hüsranım,

E l-Hayy lafzıyla dirilttin bu çürümüş toprağımı, üflediğin o kutsal nefesle durdum huzurunda.

R ahimliğinle kuşat bu acizi, o dehşetli mizan gününde, perdelerin kalktığı o son sahnede,

A ffının deryasına daldır günahkâr gövdemi; sen ki Rahim’sin, hususi merhametinle sar yaralarımı.

H akîm’sin; yazdığın bu fani senaryonun her karesinde gizli bir hikmet, her şerde bir hayır saklı,

İ sm-i A'zam'ının hürmetine, kalbimin pusulasını sadece senin sonsuz ufkuna çevir Allah'ım!

M âlikü'l-Mülk olan sensin, bu etten kemikten hırka da, şu ağlayan göz de bütünüyle senin emanetin,

İ lahi saltanatının karşısında boyun büktüm; El-Kuddûs adınla temizle bütün nefsâni kirlerimi,

N azargâhın olan şu göğüs kafesimi, senden başkasına haram kıl, yalnız senin aşkınla genişlet.

A had esmanla tek tek eritiyorsun içimdeki ikilikleri, benden geçip sadece "Sen" kalıyorum geriye,

D iriltici nefesinle her an yeniden yaratılan bu evrende, El-Bâsıt adınla ferahlat daralan göğsümü.

I şığın, El-Nûr lafzıyla yarınca karanlığımı; güneşler, yıldızlar senin celalinin yanında sönük birer fener,

Y â Bâkî! Sen kalacaksın her şey yıkıldığında, bu fani dünya dekoru un ufak olup savrulduğunda...

L edünni ilminin o derin ve gizemli okyanusunda, kaybolmuş bir katre eyle bu biçare aklımı,

A llah, Er-Rahman, Er-Rahim... Bu mukaddes esmaların hürmetine, huzuruna kabul et, kulunum de yeter bana.