Islanmak Pahasına Yürümek Yağmurda

Alımlı bir ölüm ısmarladım Tanrıya endamına yenik düşeceğim bir ölüm.

Yaşama sevincimden arda kalan o son kırıntıda saklı bir evham gibi.

Belki de bakaya kalan aşkın son demi ve işte tutanaklara geçercesine tutsak kaldığım hayallerin bir sonrası.

Yağmur bulutları ile randevulaştık: 

Önce yağacağım sonra gök gürleyecek.

Islanacağım önce sonra tüm çekincelerim yağan yağmurla birlikte çekecek bense usulca çekeceğim elimi aşktan vardiyalı bir sevdayı da satırlara yatırdığım telaştan.

İzah etmekse olan biteni…

İfa edeceksem bunca gizemi.

İhbar ettiğim yüreğimin nemini…

Ve şarlatan rüzgâra kafa tuttuğum ta dünden belli.

En çok da içime estiğim en çok da içime yağdığım bir Ekim güncesi.

Şerh düşüyorum a’na:

Not alıyorum ruhumun fihristine.

Aşk ise imkânsıza şirk koşuyor.

Bense koşuyorum hızlıca bilip bilmeden sevebilmenin yüzü suyu hürmetine ve işte alt ediyorum dünyayı her ne halt yediyse insanoğlu zehir zıkkım olsun demenin de ötesinde tek lokma geçmiyor boğazımdan sözüm ona açlığa söz vermişçesine.

Hoyrat bir Ekim.

Hazan muadili semiren iç sesim.

Muktedir olana koştuğum kendimden geçtiğim.

Unutma diyemediğim belki de hiçliğin cakasından geçemediğim.

Sevilmek mi ölmek mi yoksa var olmanın aidiyeti mi?

Uzun yılların hem esiri hem nesri hem şiiri kısaca ta kendisi…

Aslında haberinin olmadığı devasa bir sevgi ki dev bir asayı kendime saplarken dahi fark etmediğim günün mizacına yakışır yağmurda delicesine yürümek ıslanmak pahasına…