Şairleri Kibar Bilirdim Ve de Bizim İlhami

Unutulmuş bir şiiri geçirdim üzerime belki de şiire verip veriştirirken kendimle idi kavgam:

Ha şiir ha ben esefle sorguladığım hayatın izdüşümü mademki şiir ya şiirin öldürücü gücü hiç mi sorgulanmaz hayat denen soyut masalda?

Unutulmuşluğun kıvancı ile unuttuklarımı dizdim bir bir önüme unuttuğum ölüler ya da öldürdüklerim unutulmuşluğun da cazibesi ile sehven yenik düşen.

Şiirler hep bıçkındı oysaki şairler nazik ve sevdalı ve efendi.

Kadın şairler ise yorgun adeta şiir yazmaktan yorgun bir de düş kurmaktan hele ki yıkadığın bulaşıklar gibi imgeler de cirit atarken ilhamlar sokağında.

Benim ilhamım ise hayli pervasız son zamanlarda hem pervasız hem sessiz sedasız yaşayıp giderken ara da tıklatsa ya kapımı açmam mı ardına kadar yüreğimin tüm cam ve kapılarını?

İlhami pek donuk pek renksiz pek bir soluk sanırsın ki sarılık geçiriyor adam gerçi hayatımda tanıdığım tek İlhami olmadı şiir yazmaya başlayana değin belki de olanları diskalifiye ettim İlhami’ye âşık olmadığım kadar en azından doğru ve dürüst bir adam benim İlhami hem yazarken biçimlendiriyorum istediğim esvabı ölçüp biçip İlhami’nin üzerine geçiriyorum.

Unutulmuş bir tayyör belki de dolabın dibinde bulduğum ve rahmetli annemin çok gençken giydiği.

Unutulmuş dedim de…

Henüz bir sene geçmeden üzerinden unutmam ne mümkün annemin cennet yüzünü ve zarif parmaklarını hele ki o son gecemizde ellerimiz birbirine kenetlenmişken ve saniyeler içerisinde son nefesini verirken nasıl da kızıyorum kendime yanında değil de mutfakta olduğum için.

Anneler hiç unutulur mu hele ki yüzleri hele ki cennet bakışları?

İlhami’yi unutabilirim ama annemi asla.

Belki de dünde edilmiş bir yemini bozduğum belki de bu yüzden cezalandırıyor Tanrı beni ya da ekmeği öpüp üç kere başıma koyduğum ki kırıntısı yere düşse dayanamam.

Unutulmuş bir yaş belki de hele ki en çok çocukluğumuzu unutamadığımız ya da tam tersi mutsuz çocukluğu olanların anmak dahi istemeyeceği.

Unuttuğum şiirlerim ve de hem çöken bilgisayarda kalan çöp misali Allah’tan sanal ortamda paylaşıp da kayda geçirdiğim yine de çoğunun tozlu raflarında kaldığı yapay zekânın belleğinde.

Şairleri kibar bilirdim gelin görün ki geçen yıllar içerisinde gördüm ki onlar da insanmış ve sadece ruhlarını serdikleri yetmiyormuş gibi şiirin gövdesine kızgınlıklarını öfkelerini de yaşatıyorlarmış en azından benim kızgın ve öfkeli olduğum kimse kalmamışken geçen zamanın ardından.

İlhamım kayıp İlhami de takıldı peşine terki diyar etti bu yüzden onları her bulduğumda unutmadan not alıyorum hayata ve adına şiir diyorum elbet hayatı da şiir gibi gördüğümden midir ne soluduğum havanın da tadı tuzu şiir iken en azından unutulmamak adına…