Bavulumdan Çıkanlar Ve İç Ses

BAVULUMDAN ÇIKANLAR VE İÇ SES

19 Haziran 2026

Bugün tatil dönüşüne yeniden ışınlandım. Belki de kelimelerim yarım kalmıştı, belki de eksik...

"Eşyaların kaderi bellidir," dedi iç sesim. "Çıkarılır, yıkanır, ütülenir, yerine kaldırılır. Birkaç gün sonra tatilin izleri gömlek yakalarından, havlu kenarlarından silinir gider."

"Ama anılar öyle davranmaz," dedim.

"Sen bavulu açarken aslında iki bavulu birden açıyorsun. Biri fermuarlı olan. Diğeri görünmeyen. İçinden bir şarkı çıkıyor, bir kahkaha çıkıyor, kahvaltı masasında edilen bir sohbet çıkıyor, denizin tuzu çıkıyor. Bazen de insanın içini burkan o 'bitti' duygusu çıkıyor."

Bir süre sustuk.

"Daha önce de konuşmuştuk," dedim sonra. "Anılar da eşyalar gibi zaman zaman havalandırılmak ister. Yoksa bavulun en dibine sıkışmış kıyafetler gibi kırışırlar. Günce tutmanın en güzel yanı da burada sanırım. Ben anıları yıkamıyorum, ütülemiyorum; onları yeniden katlayıp daha özenli bir yere yerleştiriyorum."

Sözümü yine sevgili iç sesim devraldı.

"'Araştırmak için yeniden gün yüzüne çıkardım' sözün dikkatimi çekti. Çünkü sen anıları sadece saklamıyorsun. Onları inceliyorsun. Bir arkeolog gibi. Bir cümlede ne hissetmiştin, bir bakış neden aklında kalmıştı, bir şarkı neden yıllar sonra bile boğazını düğümlüyor... Bunların izini sürüyorsun."

Belki de tatillerin en zor kısmı dönüş yolu değildir.

Bu düşünceyle derin bir nefes çektim içime.

Asıl zor olan, yaşanmış zamanı yeniden bavula sığdırmaya çalışmaktır.

"Peki şimdi bavulu açmışken, içinden ilk hangi anı çıktı?" diye sordu iç sesim.

"Hümeyra'nın Kirli Beyaz Kedi'si mi? Denizde attığın kulaçlar mı? Kahvaltı masalarındaki sohbetler mi? Yoksa dönüş yolunda camdan dışarı bakarken sessizce içinin dolduğu o an mı?"

Gözlerimi kapattım.

Bir anının diğerinden daha değerli olmadığını düşündüm.

Sonra

sadece sustum...

H. Çiğdem Deniz