Zapt Edildi Masumiyet

Her gün bitiminde kapattığım defterin,

Kim bilir sondan evvel kaçıncı imgesi,

Dengine rast gelmeyen bir gölgenin

Tevafuk bildiği o sergide,

Noksan tümleçlerin aykırı rüzgârına

Kapılmaktan bin beter belki de

Doğan güne pelesenk olmuş bir umuttan

Çıkıp da yola,

Varamadığım kim bilir kaçıncı yaka?

Kırağı çaldı zamanı ve meftun telaşlarımı,

İs bürüdü hele ki esrikli aklın mahareti;

Külyutmaz yetilerimi de sattım haraç mezat,

Bir dirhem et misali, ayıbını

Örttü insanoğlu.

İstifledi bazense hak gördü ve derken unuttu,

Yetmedi unutuldu,

Hırs bürüyen gözlerinin ferine yenik düştü;

Şeytanın neferi ahkâm kesen ve mazereti ayan beyan,

Düş bekçileri zapt etti masumiyeti.

Efkârı, yiğidi, alacası bulacası.

İsyan pazarında gıybet tüccarları,

İndinde, siperinde kıvılcımı tetikleyen zihniyetlerle

Diş biledi birbirine israfı hak gören

Ve aşkı yok sayan insan izlekleri.

Mağrur bir edaya bürünüp,

Kamaştı dişleri gönüllü riyaların.

Bir katre bile sevmedi ezelden ihtiras:

Ne masumiyeti ne de tecelli belledi sevgiyi,

İpliği pazara çıkan kim varsa

Hak gördü üstün ve sivri lehçesi ile

Payidar kıldıkları zaferi.

Hele ki tezahüratı imlerin,

Debdebeli çöküşlerin

Derken ihanetin görgüsüz birlikteliği.

Aşkın tekelinde kalamadı ne Leyla ne Mecnun,

Kul köle olmaksa en alası,

Gönül koymaksa olmaz mı bir nedeni?

Sağdan soldan duyduğunu satmaksa birincil vazifesi.

Vicdan simsarı koca bir yenilgi

Yine insandan arda kalan koyu tortu

Ve çöreklendiği vicdanlarda

Satmaksa dostunu hiç uğruna,

Paye verdi eşrafına anlamsızlığın sancısı

İle çalkalanırken devran,

Sona gelmeden başa sardığı en adilane

Sureti iken maskenin ardından

Göz kırpan.

Şiirin Hikâyesi:

Kurmaca hayatların bataryaları çalındı çalınalı rahmet okuyorum kırmızı rugan boyama kitaplı çilli kız çocuğu mahiyetinde.